Dergiler / Hemşirelikte Eğitim ve Araştırma / 2018 / Cilt: 15 - Sayı: 4
Hemodiyaliz Tedavisi Alan Bireylerde Beden İmgesinin Yaşam Niteliğine Etkisi
- Sayfa
- 228–234
- DOI
- —
Özet
Amaç: Bu çalışma Hemodiyaliz tedavisi alan bireylerde beden imgesininyaşam niteliğine etkisini belirlemek amacıyla planlanmıştır.Yöntem: Çalışmanın örneklemi 133 birey oluşturmaktadır. Verilerintoplanmasında anket formu, beden imgesinin yaşam niteliğine etkisiölçeği (BİYNE) kullanılmıştır. Verilerin değerlendirilmesinde MannWhitney U, Kruskall Wallis testi, normallik testleri, tanımlayıcı istatistiklerkullanılmıştır. Çalışma için kurum izni, etik kurul ve bireylerdensözel onam alınmıştır.Bulgular: Bireylerin %53’ü erkek, yaş ortalamaları 57.97±14.68,%90.2’si tanı süresi 2-5 yıldır. Bireylerin tanı süresi, diyete uyum, çalışmadurumu ile BİYNE ölçeği “davranış üzerine etki” alt boyutu, gelirdurumu ile BİYNE ölçeği toplam puan ve “günlük yaşantı üzerine etki”alt boyutu ve eğitim durumu ile “karşı cinsle etkileşime etki” alt boyutuile aralarında istatistiksel olarak anlamlı bir fark olduğu belirlenmiştir(p0.05).Sonuç: HD tedavisi alan bireylerde beden imgesinin yaşam niteliğineetkisinin önemli bir faktör olduğu görülmektedir.
Abstract
Aim: This study aims to determine the effects of the body image on quality of life in individuals undergoing hemodialysis (HD) treatment. Method: The sample group of the study comprised 133 individuals undergoing HD treatment. A questionnaire and the Scale of the Body Image Quality-of-Life Inventory (BIQLI) were used to collect the data. Mann Whitney U, Kruskall Wallis test, and descriptive statistics were used to evaluate the data. For the study, institutional and ethics committee permission was given. Results: Of the participants included in the study, 53% were male, the average age was 57.97±14.68 and 90.2% had a diagnostic duration of one to five years. There was a statistically significant difference between duration of diagnosis, dietary compliance, working status and its subscale “effect on behavior/attitude,” income level and total score of the BIQLI scale and its subscale “effect on daily life,” and educational status and its subscale “interaction with opposite sex.” No statistically significant difference was found between gender, age, marital status, and existence of additional chronic disease as well as all the subscale and total scores of the BIQLI Scale. Conclusion: It was concluded that the results of the BIQLI were important factors in patients undergoing HD treatment.