KLÂSİK TÜRK ŞİİRİNDE “ÂHİR ZAMAN”

Özet

Yahudilik, Hristiyanlık, İslâm gibi farklı dinlerde yer edinmiş âhir zaman kavramı; kıyamet öncesi alâmetlerle kendisini belli edeceğine inanılan bir zaman dilimidir. Bu zaman diliminde fitne ve fesâdın hâkim olacağı ve sonrasında dünyada huzur ortamının tesîs edileceği düşüncesine iman edilir. Bu çalışmada din ve tasavvuf merkezli oluşturulan klâsik Türk şiirinde âhir zaman kavramının nasıl mâkes bulduğu incelenecektir. Zîra, birçok âyet ve hadîste ismi ve alâmetleri zikredilen âhir zaman, şairlerin şiirlerinde sıklıkla işledikleri bir konu hâline gelmiştir. Çalışmamızın İlâhiyât ve Türk edebiyatı disiplinleri arasında bir köprü oluşturacağı ve alanında bir boşluğu dolduracağı kanaâtindeyiz.

Abstract

End-time, which finds place in several religions like Judaism, Christianity, Islam and other beliefs, is a period that is believed to appear after some signs. It is believed that at this time sedition and mischief will prevail on earth and and after it is faith in the idea that the establishment of peace and tranquility in the world.This paper examines how the End-time is represented in the classical Turkish poetry. The signs of the End-time, which are commonly referred in many Quranic verses and hadiths, became in fact, a frequently edited issue treated by the poets in their poems. We believe that this work will be a bridge between the disciplines of Theology and Turkish literature that it will cover a gap in this field.