HEİDEGGER'DE VARLIK SORUSU VE HAKİKAT SORUNU

Özet

Martin Heidegger, 1920'lerin ikinci yarısında, özellikle başyapıtı Varlık ve Zaman'da, metafizik tarihi boyunca varlığın (Sein) varolana (Seiend) indirgendiğini, bu indirgemenin varlık sorusunu örtbas ettiğini, oysa varlığın varolandan farklı olduğunu ve varlık sorusunu canlandırmak için bu farkın incelenmesi gerektiğini iddia eder. Beri yanda Heidegger'e göre hakikat anlayışında da temel bir dönüşüm yaşanmış, asli hakikat anlayışından 'uygunluk' ya da 'denklik' anlamındaki geleneksel hakikat anlayışına geçilmiştir. Bu makalede varlık sorusu ile hakikat sorunu arasındaki bağlantı araştırılmakta, ikisinin ortak bir yapı paylaştığı ileri sürülmekte ve bu ortak yapı kısaca betimlenmektedir. Buna göre, geleneksel hakikat anlayışındaki sorun, aralarında 'uygunluk' ya da 'denklik' ilişkisinin kurulacağı tarafların (önerme ve olgu, düşünce ve doğa, ideal alan ve reel alan, vs.) ortak bir zemine ait olduğunu varsaymak zorunda olması ama bu zeminin ne olduğunu belirginleştirmemesidir; oysa geleneksel hakikat anlayışının dayandığı bu ortak zemin 'varolan'dır; bu nedenle hakikat sorunu doğrudan doğruya varlık sorusuyla bağlantılıdır. Makalede, bu bağlantının yanısıra, varlık sorusu ile hakikat sorununun ortak bir yapı taşıdığı gözlemlenmektedir: geleneksel hakikat anlayışının asli hakikat anlayışını hem varsayması hem de örtbas etmesindeki zorunluluk, varlığın varolana indirgenerek unutulmasının kaçınılmazlığıyla örtüşür

Abstract

In the second half of the 1920's, and especially in his masterpiece Being and Time, Martin Heidegger claims that Being (Sein) has been reduced to being (Seiend) throughout the history of metaphysics, that this reduction has concealed the question of Being, and that, since Being is in fact different from being, the way to reanimate the question of Being is to keep in view this fundamental difference. On the other hand, according to Heidegger, the conception of truth has undergone a fundamental transformation as the original (unsprünglich) conception of truth has been replaced by the traditional conception of truth as 'correspondence' or 'adequation'. In this paper, we investigate the link between the question of Being and the problem of truth, argue that both share the same structure, and briefly describe that common structure. According to this, the problem in the traditional conception of truth is that it must assume that the relata of 'correspondence' or 'adequation' (proposition and fact, thought and nature, the ideal and the real, etc.) belong to a common ground, but does not clarify what that common ground is; yet, the common ground assumed by the traditional conception of truth is 'being'; hence it is that the problem of truth is directly linked to the question of Being. Besides this link, the paper also explores the common structure shared by both the question of Being and the problem of truth: the fact that the traditional conception of truth necessarily presupposes and covers over the original conception of truth matches the fact that Being is inevitably reduced to being, and thereby concealed