KÖTÜLÜK PROBLEMİNE EPİKTETOS’UN MUTLULUK ÖĞRETİSİYLE BAKMAK

Özet

Bu makalede, Roma Stoası temsilcilerinden biri olan Epiktetos’un (55- 135), kötülük problemi (teodise) hakkındaki görüşleri değerlendirilecektir. Bunun için önce, din felsefesinde kötülük probleminin genel anlamda açıklaması yapılacak ve bu bağlamda, son yıllarda din felsefecilerinin yaptığı teodise ve savunma ayrımına dikkat çekilecektir. Daha sonra, insanlık tarihinde öne çıkan bazı destan ve dinlerde geçen ve batı felsefe geleneğinde ortaya konan kötülük konusundaki yorumlar ele alınacaktır. İşte bu tarihi zeminde Epiktetos’un, Tanrı’nın varlığı ve adaletini hedef alan eleştirilere karşı geliştirdiği bir nevi savunma olan mutluluk öğretisi onun eserlerinden yapılan alıntılara dayanarak işlenecektir. Makalenin sonuç bölümünde ise Epiktetos’un theodise görüşünün din felsefesine ne gibi katkılar sağladığına ve ayrıntılarının neler olduğuna işaret edilecektir.

Abstract

In this article, Roman Stoic Epictetos’ (55-135) ideas on theodicy will be treated. For this, first, it will be set forth in general meaning of “theodicy” in philosophy of Religion and in this context, differences between the concept of “defence” and “theodicy” in current philosophy of religion will be pointed out. Then, for the most part of remarks of theodicy which took place in epic poems, religions and the western philosophies, will be dealt. In this historical ground, Epictetos’ ideas, as a kind of theodicy and defence against both the denial of existence of God and criticism on justice of God, will be treated with the help of references taken from his own words. In conclusion, the effects of Epictetos’ ideas on the philosophy of religion will be indicated and detailed.

Anahtar kelimeler: Epiktetos, din felsefesi, kötülük problemi, savunma, mutluluk öğretisi.