Dergiler / Felsefe Dünyası / 2015 / Cilt: 0 - Sayı: 62
NİETZSCHE: ROMANTİZMİN MED-CEZİRİ
- Dergi
- Felsefe Dünyası
- Sayfa
- 258–282
- DOI
- —
Özet
Felsefe ve sanatı, didinen yaşamın birer ilacı olarak sunan Nietzsche’nin felsefesi, hem bir hastalık hem de bir ilaçtır ama kesinlikle yaşımın akılcı bir sorgusu değildir. Romantizmin onun üzerindeki etkisi de bu açıdan değerlendirilmelidir. Nietzsche’nin felsefi kötümserlik olarak ifade ettiği romantizm, yine de yaşamı didindiren güçtür. Bu nedenle, Goethe gibi bir hastalık olarak gördüğü romantizmden kaçmaya çalışsa da Nietzsche, “yaşam”, “Apollon-Dionysos çatışması”, “sanatsal yaratıcılık”, “bengi dönüş” gibi fikirlerini ortaya koyarken erken Alman romantik düşünürleri andırmaktadır. Onun romantizmden kaçışı, yaşamın rasyonelliğinden bunalan her düşünürün gerçekleştirmek zorunda olduğu bir dönüştür. Bu dönüş, yaşamın irrasyonelliğinin romantik keşfidir. İşte Nietzsche bunu ancak romantizmin kıyısında dolaşarak gerçekleştirmektedir.
Abstract
Nietzsche offers philosophy and art as a cure for struggling life. Nietzsche’s philosophy is both as a sickness and as a cure but certainly it is not a rational inquiry of life. The effects of romanticism on Nietzsche must be interpreted from this romanticist point. Nietzsche expresses that romanticism is a philosophical pessimism but also it is a power which struggles life. Like Goethe, Nietzsche tries to escape from romanticism because he accepts romanticism is a sickness. Nevertheless he resembles early German romantic philosophers when he introduced his thoughts such as “life”, “conflict of Apollo-Dionysus”, “aesthetical creativity”, “eternal return”. His escape from romanticism is also a return to irrationality of life which is a romantic discovery of all thinkers must be achieved who suffers from rationality of life. As a result of this Nietzsche’s position is on tide of romanticism.