Diabetli çocuklarda yaz kampları: Antalya'da bir deneyim

Özet

Diabetik Yaz kamplarının etkinliğini objektif parametrelerle değerlendirmek amacı ile, son iki yılda bölümümüz tarafından düzenlenmekte olan Yaz kamplarına ilişkin verileri gözden geçirdik. Kampların süresi 10' ar gündü. Birinci kampa, yaş ortalaması 13.6±2.9 (8-20) yıl olan 28 diabetli çocuk katıldı; bunların 14' ü her iki kampa da iştirak etti. Tıbbi personel; 3 pediyatrik endokrinolog, 1 psikolog, 2 diabet hemşiresi ve 2 diyetisyenden oluşuyordu. Kampın başlangıcında insulin dozunun %10' luk azaltılmasına ve günlük kalori alımının %10' luk artırılmasına karşın, hipoglisemi yaygın idi (olgu başına hipoglisemik atak 2.4). Kamplar boyunca ya da kamplardan sonra hiçbir çocukta ketoasidoz görülmedi. Birinci kampın sonunda, boylarına kıyasla ideal kilonun altında olan çocukların ağırlıklarında artış, aşırı kilolu çocukların ağırlıklarında ise azalma saptandı. Kampların sonunda, çocukların hastalık bilgilerinde ve hastalığı kendi başlarına idare etme kapasitelerinde önemli gelişme görüldü. Ardışık kamplara katılan çocukların beslenme ve diabet bilgilerindeki gelişme, birinci kamptakine kıyasla, ikinci kampta daha belirgindi. Takipte, HbA1c seviyelerinde önemli bir değişiklik gözlenmedi. Sonuç olarak, diabetli çocukların hastalıklarını idare etmedeki hünerlerini kazanmak açısından Yaz kampları çok değerli bir yöntemdir.

Abstract

To evaluate the effectiveness of diabetic summer camps with objective parameters, we examined the data relative to summer camps organized by our department in Antalya in the last two years. The duration of the camps were 10 days. Twenty eight diabetic children with an average age of 13.6±2.9 (8-20) years participated in the first camp, fourteen of whom participated in both camps. The medical personnel consisted of three pediatric endocrinologist, one psychologist, two diabetes nurses and two dietitians. Despite of mean 10% reduction in insulin dosage and 10% increment in daily calorie intake at the beginning of the camp, hypoglycemia was common (hypogiycemic episode / subject was 2.4). Ketoacidosis was not encountered in none of the children during and after the camps. An increment in weight in children whose weights, with respect to heights, under the ideal weight and a decrement in weight of overweight children were observed at the end of the first camp. A significant improvement in knowledge and self-management of the disease was noted at the end of the camps. Improvement in nutrition and diabetic knowledge level of the children participated in these consecutive camps was more obvious in the second compared with that in the first camp. No significant change in HbA1c level was observed at follow up. In conclusion, summer camps are invaluable way for diabetic children, to gain skills in managing their disease.