Bir Optimal Parasal Politika İlkesi Olarak Friedman Kuralı

Özet

Friedman kuralı (Friedman Rule, FR) son dönemde para politikası teorik tartışmalarının merkezine oturmuştur. Sıfır nominal faiz oranı ile zaman tercih oranında bir deflasyon olarak tanımlanan FR’nin kırkıncı yılına yaklaşırken yeniden gündeme gelmesinin altında önemli ölçüde dünyada enflasyon hedeflemesinin giderek yaygınlaşması ve görünürde FR’ye aykırı biçimde düşük ve pozitif düzeyde enflasyon oranlarının seçilmiş olması bulunmaktadır. Bu durum iki nedenle FR üzerinde yeniden durmayı gerektirmektedir. Birincisi, FR’nin gerçek anlamı ve koşulları belirlenmelidir. İkincisi enflasyon oranı yönünden FR’den sapma veri iken bu farklılığın teorik açıklaması bulunmalıdır. Bu makalede konunun ilk kısmıyla ilgilenilmektedir. Paranın rolünün alternatif modelleme biçimlerinin yer aldığı tam rekabetçi modellerde FR araştırılmaktadır. Makalede, FR’nin orijinal olarak aynı karar dengeye ait bir sonuç olduğu, Friedman’ın kendisinin aynı karar dışında enflasyon oranının pozitif olabileceğini reddetmediği, Friedman (1969)’dan sonra yapılan çalışmalarda aynı karar dışında FR’nin sınırlı koşullarda optimal bulunduğunun gösterildiği genel sonuçlarına ulaşılmaktadır. Dolayısıyla, teori gerçekle özünde bir çatışma içinde değildir.

Abstract

The Friedman rule (FR) has been at the center of monetary policy debates in recent years. While the rule is reaching to the age of forty, the main reason of this revival of interest in the FR, defined as the zero nominal interest rate with a deflation rate at the time preference rate, is worldwide spreading of inflation targeting and choosing low and positive inflation rates are seemingly conflict with the rule. This situation has made it urgent to reconsider the FR for two reasons. Firstly, FR’s true means and conditions must be found out. Secondly, given the fact that the inflation targeting reality is different than the FR itself, then there must be some theoretical explanations of this divergence. This article deals with the first issue and tries to find out under what conditions this rule could be optimal under various modeling approaches to role of money with perfect competitive environments. The article concludes that the FR was obtained originally as a property belong to the steady states equilibrium, Friedman himself did not rejected that optimal inflation rate could be positive out of the steady states and the studies that followed Friedman (1969) have identified certain conditions under which the FR to be optimal out of steady states. Hence, the theory is not conflict with the reality in essence.