TOPLU KONUT İDARESİ (TOKİ) UYGULAMALARININ SOSYOEKONOMİK SÜRDÜRÜLEBİLİRLİK AÇISINDAN DEĞERLENDİRİLMESİ: GÜNEYDOĞU ANADOLU BÖLGESİ ÖRNEĞİ

ASSESSMENT OF SOCIAL-ECONOMIC SUSTAINABILITY OF THE PUBLIC HOUSING ADMINISTRATION (PHA) APPLICATIONS: THE CASE OF SOUTHEASTERN ANATOLIA REGION

Özet

Sanayileşmeyle birlikte ilk örneklerini gördüğümüz sosyal konut, ülkemizde 1980 sonrasında Toplu Konutİdaresi tarafından toplu konut şeklinde üretilmeye başlamıştır. Hızlı ve seri üretilmesi, daha ekonomik olmasıgibi nedenlerle toplu konut uygulamaları giderek artmıştır. Günümüzde, daha çok alt ve orta gelirlinin konutihtiyacını karşılamak üzere üretilen bu konutların avantajları yanında dezavantajları da bulunmaktadır. Sosyoekonomik sürdürülebilirliğin tam anlamıyla sağlanamadığı uygulamalarda kullanıcı çeşitli sorunlaryaşayabilmektedir. Sosyo-ekonomik sürdürülebilirliğin sağlanması için öncelikle kullanıcı nüfusun eşit şartlarasahip olması, kültürel ilişkileri güçlendirecek olanakların bulunması, kent kimliğine uygun estetik ve güvenliyapılarda oturma imkanlarına sahip olma, kente aidiyet hissi gibi özellikler önem taşımaktadır. Bu bağlamda,çalışmada Güneydoğu Anadolu Bölgesi’ndeki dört büyükşehirde toplu konut örnekleri incelenmiştir. Çalışmakapsamında, kullanıcıya anket uygulanarak yaşam alanlarına ilişkin sorunlar ortaya konmuş ve önerilerdebulunulmuştur.

Abstract

The social housing, which we saw the first examples with the industrialization, started to be produced in the form of public housing by the Public Housing Administration after 1980 in our country. The public housing applications have increased gradually due to reasons such as rapid and serial production and being more economical. Nowadays, these houses, which are produced to meet the housing needs of people having lower and middle income, have advantages and disadvantages. The user may experience various problems in applications where socio-economic sustainability is not fully achieved. In order to ensure socio-economic sustainability, having the equal conditions of the users, having opportunities to strengthen the cultural relations and to live in esthetic and safe structures appropriate to the identity of the city, and feeling of belonging to the city are important. In this context, the public housing examples in four metropolitan cities in Southeastern Anatolia Region were examined. Within the scope of the study, a questionnaire was applied to the users and problems related to their living spaces were revealed and suggestions were made.