Türkiye’nin Sahra-Altı Afrika’da Yürüttüğü Kamu Diplomasisi Faaliyetleri

Özet

Türkiye’nin son yıllarda izlediği dış politikayaklaşımında kamu diplomasisi araçlarıüzerinden geliştirilen faaliyetler önemli bir yerteşkil etmektedir. AK Parti hükümetinin yenibölgelere açılım ve uluslararası etki alanınıgenişletme amaçlarına uygun olarak, özellikleAfrika gibi dış politikada daha önceden ihmaledilen bölgelerle ilişkilerin derinleşmesinde bufaaliyetlere büyük önem verdiği görülmektedir.Bu çalışmanın amacı, Türkiye’nin Sahra-altıAfrika’daki politika hedefleri ile bu hedeflereulaşmak için yürüttüğü kamu diplomasisifaaliyetlerini sistematik olarak incelemektir.Bu çerçevede bu ülke halklarının nezdindetanınırlık ve bilinirlik kazanma ve onların tercihve yaklaşımlarını etkileme amacı güden politikave faaliyetler, etki sürelerine göre kısa, orta veuzun vadeli faaliyetler olarak sınıflandırılarakdeğerlendirilmiştir. Türkiye’nin Afrikapolitikasına dair gittikçe büyüyen bir literatürolmakla birlikte kamu diplomasisi ayağınayapılan katkılar sınırlıdır. Çalışma; hem bualana hem de kamu diplomasisi faaliyetlerininetkileri bakımından uluslararası kabul görmüşbir sınıflandırmayı uyarlayarak Türkçe literatürekatkı sağlamayı amaçlamaktadır.

Abstract

Public diplomacy initiatives occupy a central place in Turkey’s recent foreign policy approach. In its efforts to increase Turkey’s say in world politics and to deepen relations especially with the previously-neglected regions including Africa, the incumbent government attaches great importance to public diplomacy activities. This study aims at systematically analyzing how Turkey uses these activities in Sub-Saharan Africa in order to achieve its foreign policy objectives. In this respect, public diplomacy strategies used in enhancing Turkey’s image and visibility in those countries and in influencing the preferences of their public have been classified as short, medium and long term activities. Although there is a still-evolving literature on Turkey’s Africa policy, the studies focusing on public diplomacy instruments is limited. This study, therefore, seeks to fill this gap in the extant literature by adopting an established classification approach used in measuring the effectiveness of public diplomacy activities.