TANRI'YA BAĞLILIK, MANEVİ BAŞAÇIKMA ve ALKOL KULLANIMI

Özet

Bu araştırmada, Tanrı'ya duygusal bağlılığın üniversite öğrencilerinin genel ve başa çıkma amaçlı alkol kullanımı üzerindeki etkileri ile (işbirlikçi, erteleyici, öz yönetimli) manevi başa çıkma biçimlerinin bu etkiyi meydana getirip getirmediği incelendi. Varsayıldığı üzere, Tanrı ile olan duygusal ilişkisi güven eksenli olan bireyler, kaygılı ve kararsız bireylere göre erteleyici ve işbirlikçi başa çıkma tekniklerini anlamlı bir şekilde daha çok, öz yönetimli başa çıkma tekniklerini anlamlı bir şekilde daha az kullanmaktadırlar. Kaygılı ve kararsız bireyler, kendisini Tanrı'dan kopmuş hissedenlere (sakınganlara) göre erteleyici ve işbirlikçi başa çıkmayı daha çok, öz yönetimli başa çıkmayı ise daha az kullanmaktadırlar. Yine kaygılı ve kararsız bireyler, Tanrı'ya güven duyan bireylerden daha çok, Tanrı ile ilişiği kesenlerden ise daha az alkol kullanmaktadırlar. Tanrı'ya olan bağlılığın genel alkol kullanımı üzerindeki etkisi (erteleyici ve işbirlikçi olmayan) öz yönetimli manevi başa çıkma tekniği ile mümkün olmaktadır.

Abstract

We examined the effect of emotional God attachment on undergraduates' alcohol use generally and for coping purposes and whether spiritual coping styles (collaborative, deferring, and self-directing) drive this effect. As hypothesized, people who feel secure in their emotional relationship with God use significantly more deferring, more collaborative, and less self-directing coping styles than people who feel anxious-ambivalent in their emotional relationship to God. Anxious-ambivalents use significantly more deferring, more collaborative, and less self-directing coping than people who feel disengaged from God (avoidants). Secures use alcohol significantly less than anxious-ambivalents, who use alcohol significantly less than avoidants. The effect of God attachment on general alcoholuse was mediated by the use of self-directing (but not deferring or collaborative)spiritual coping style.