Dergiler / Bitlis Eren Üniversitesi Fen Bilimleri Dergisi / 2022 / Cilt: 11 - Sayı: 1
Türkiye’deki Bazı Paratanytarsus dissimilis (Diptera: Chironomidae) Popülasyonlarının Genetik Çeşitliliğinin ve Popülasyon Yapısının Değerlendirilmesi
- Sayfa
- 237–248
- DOI
- —
Özet
Bu çalışma, mitokondriyal sitokrom c oksidaz alt birim I (COI) geni kullanılarak Türkiye’nin bazı bölgelerinden toplanan Paratanytarsus dissimilis’in (Diptera: Chironomidae) genetik çeşitliliğini, popülasyon yapısını ve demografik geçmişini incelemek için tasarlanmıştır. Bu amaçla, Türkiye’deki 7 popülasyonu temsil eden toplam 32 P. dissimilis larvası toplanmış, sekanslanmış ve analiz edilmiştir. Çalışma alanında toplam 15 haplotip tespit edilmiş ve bu haplotiplerin biri (H9) hariç hepsinin tek popülasyona özgü olduğu gözlenmiştir. Toplam popülasyon için nispeten yüksek haplotip çeşitliliği (h=0,95161) ve düşük nükleotid çeşitliliği (π=0,04624) bulunmuştur. Maksimum likelihood (ML) ve haplotip ağı incelemeleri bu 7 popülasyonun Doğu, Hatay ve Batı olmak üzere 3 gruba ayrılabileceğini göstermiştir. Moleküler varyans analizi (AMOVA) ve ikili FST karşılaştırmalarında, Türkiye’deki P. dissimilis’in farklı düzeylerde yüksek bir genetik yapılanma gösterdiği belirlenmiştir (p
Abstract
This study was designed to evaluate the genetic diversity, population structure, and demographic history of Paratanytarsus dissimilis (Diptera: Chironomidae) sampled from some regions of Turkey using the mitochondrial cytochrome c oxidase subunit I (COI) gene. For this purpose, a total of 32 P. dissimilis larvae representing 7 populations in Turkey were collected, sequenced, and analysed. Fifteen haplotypes were identified in the study area, and it was observed that all of these haplotypes except one haplotype (H9) were unique to a population. Relatively high haplotype diversity (h=0.95161) and low nucleotide diversity (π=0.04624) were detected for the overall population. Maximum likelihood (ML) and haplotype network analyses suggested that these 7 populations could be divided into three groups as East, Hatay, and West. It was determined in analyses of molecular variance (AMOVA) and pairwise FST comparisons that P. dissimilis in Turkey exhibited high genetic structuring at several levels (p