Theory of Relativity, Energy and the Digitization of Human Emotions

Özet

Bu çalışma, insan duygularının, görecelik kuramı ile birlikte matematiksel modelini öneren ilk çalışmadır. Çalışmada özel görecelik kuramından ilham alınmıştır. Çalışmada, enerjinin boyutları olduğu kabul edilmiş ve insan duyguları enerji ile ilişkilendirilmiştir. Belki, uzayda insan duyguları üç boyuttan daha fazla boyuta sahip olan bir enerji olarak modellenebilir. Mutlu olduğumuz zamanlarda, zaman çabuk geçiyormuş gibi gelir. Üzgün olduğumuz zamanlarda ise zaman çok uzun gelir. Bu çalışma, insan duyguları sayısallaştırılmıştır. Duyguların sayısallaştırılması, yaşlı insanların, bebeklerin, konuşma engelli bireylerin anlaşılması için kullanılabilecek bir yöntem sunar. Bunlara ek olarak, bu model otizm teşhisi koyulan bireyler ve robot seslendirmelerinin insansı olabilmesi için faydalı olacaktır. İnsan bilgisayar etkileşimi çalışmalarına bu çalışma ile katkı da bulunacaktır

Abstract

This article is the first one that proposes mathematical model for human emotions with the theory of relativity. The study inspires of the special theory of relativity. In this work, it is assumed that energy has dimensions and the human emotions are related to energy. The human emotions may be modelled as energy with more than three dimensions in the outer space. Based on theory of relativity most scientists define fourth dimension as a concept related to the time in the space. When we are happy, time becomes short. Therefore, when we are sad, time becomes long. This refers that the human emotion may be defined with hormones and using the theory of relativity. In this work, human emotions are sensitively digitized. As a result, machines which are designed to understand babies, old people or people with speech impairments will be more sensitive using this study. Moreover, this model will be a benefit for individuals who have been diagnosed with autism and making emotions to a robot voice. Furthermore, this study makes contributions to researches related to human-computer interactions