AHİLİK ÖRNEĞİNDEN HAREKETLE SİYASET-AHLAK İLİŞKİSİNİ YENİDEN DÜŞÜNMEK

RECONSIDERING THE RELATIONSHIP BETWEEN POLITICS AND MORALITY: THE CASE OF AHİLİK

Özet

Çalışmanın amacı Machiavelli'nin görüşlerine kadar izleri sürülen "realizm" olarak formüle edilen, siyaseti ahlaktan tecrit eden görüşleri eleştirel bakışla ele almak, bu meyanda Ahilik değerlerinin meydana gelen ahlaksal boşluğu doldurma imkânlarını değerlendirmek ve tartışmaktır. Çünkü günümüzde siyasal ahlaksızlığın bedeli, siyasal sistemlerin taşıyamayacağı bir yük haline gelmiştir. Ne var ki, modern paradigmayı kökünden sarsan post-modernite bile siyaset-ahlak ilişkisini derin bir unutmaya terk etmiş durumdadır. Siyasal ahlaksızlığın radikal çözümü olarak ileri sürülen ütopik görüşler yerine ayağı yere basan fikirler geliştirmek için, Ahilik son derece bakir bir alan olarak önümüzde durmaktadır. Çalışma, ahiliğin en mükemmel düzeye eriştiği Osmanlı uygulamaları üzerinde yoğunlaşmaktadır. Bu çerçevede, konu "siyasal sistemin işleyişi" ve " siyasal iktidar elitleri" gibi iki ana tema üzerinden serimlenmektedir

Abstract

The purpose of the study is to critically examine political realism which is traced back to Machiavellian approaches of disconnecting politics from morality and to evlauate the possibility of if and how the historical Ahilik tradition could fill the void. It is evident that the lack morally based practices in politics produced problems and burdens which could carried anymore by the political systems. The post-modern paradigm which deeply affected the modern paradigm too left aside the issue of the relationship politics and morality. As opposed to the radical utopian solutions to the problem of political amorality, Ahilik seems more promising for developing plausible and applicable alternatives. This study focuses on the practices of the Ottoman Empire which represents the pinnacle of Ahilik system. Within this frame work, these issues are addressed with regard to “the structure of the political system” and “political power elites.”