Rezorbe atrofik mandibulada implant yumuşak doku arayüzünün düzenlenmesinde vestibüloplasti tekniğinin kullanılması

The use of vestibuloplasty technique to improve the implant soft tissue interface in the resorbed atrophic mandible

Özet

Amaç: Atrofik mandibulada mental foramenler arası bölgeye yerleştirilmiş iki implanta sahip hastalarda implant çevresi yumuşak dokunun düzenlenmesinde vestibüloplastinin etkinliğini değerlendirmektir. Gereç ve yöntem: Atrofik mandibulada herbirine 2 implant yerleştirilen 10 hasta çalışmaya dahil edildi. Yarım kalınlık flep kaldırıldı ve apikalde periost üzerine dikildi. Hastaların mevcut protezleri bir doku düzenle- yici ile birlikte cerrahi sonrası stent olarak kullanıldı. Klinik değerlendirme, operasyon öncesi ve 8 hafta ile 1 yıl arası olan bir takip süresi boyunca yapıldı. Kli- nik değişkenler, mukozal inflamasyon varlığı, sondla- mada kanama, kazanılan yapışık dişeti genişliği ve abutmentların görünürlüğündeki başarı değerlendirildi. Bulgular: Abutmentların yeteri kadar açığa çıktığı ve sekiz hafta sonunda 4-8 mm genişliğinde yapışık dişeti genişliği elde edildiği görüldü. Sondlamada kanama veya lokal enfeksiyon gözlenmedi. Hastalar, uygulanan prosedürlerden sonra çok az bir ağrıdan şikayet etmiş olup sadece hafif - orta derecede ödem görüldü. Operasyon sonrasında % 10-30 arasında relaps görüldü ve zamanla arttı. Sonuç: Vestibüloplasti; implantların yerleştirilmesin- den sonra, implant çevresindeki yumuşak doku durumunun iyileştirildiği basit ve minimal invaziv bir yöntemdir. Bu tekniğin, hastanın rutin faaliyetlerini sınırlandırmadığı ve implantların çevresindeki yumuşak doku komplikasyonlarını önlediği görülmüştür.

Abstract

Purpose: To evaluate the effectiveness of vestibuloplasty technique to improve the condition of the soft tissues around the implants placed in the interforaminal region of atrophied mandible. Material and Methods: Ten patients each had two implants inserted in the atrophied mandibles were included in the study. A split-thickness vestibular flap was reflected and apically sutured onto the periosteum. Preexisting dentures relined with a tissue conditioner were used for a postsurgical stent. Clinical evaluations were made before operation and during a follow-up period of 8 weeks to 1 year. Clinical variables include presence of mucosal inflammation, bleeding on probing, width of attached gingiva attained, and success of exposure of abutments. Results: Adequate exposure of abutments and an area of attached gingiva 4–8 mm wide were attained in 8 weeks. There was no bleeding on probing or local infection. The patients complained of a little pain after the procedures. Only mild to moderate edema was seen postoperatively. Relapse was seen in 10-30 % postoperatively and increased over time. Conclusion: This technique is a simple and minimally invasive method of improving the condition of soft tissue after insertion of implants. It does not limit the patient’s routine activities and so avoids soft tissue complications.