KAFKAS/DOĞU CEPHESİ’NDE TÜRK ORDUSUNUN İAŞE VE İKMAL DURUMU

Özet

Orduların muharebe kabiliyetini doğrudan etkileyen lojistik faktörlerin başında iaşe ve ikmal hizmetleri gelir. Zira bu hizmetler, yalnızca harp zamanlarında değil sükûnetin hâkim olduğu zamanlarda da kesintisiz olarak yürütülmesi gereken faaliyetlerdendir. Olağanüstü bir mücadelenin verildiği harp zamanlarında ise bu hizmetlerin önemi bir kat daha artar. Öyle ki muharebeler esnasında askerlerin yaşadığı büyük enerji kaybının zamanında karşılanamaması orduyu bedensel ve ruhsal açıdan çöküntüye uğratır. Çalışmada, Birinci Dünya Savaşı’nda Kafkas Cephesi’nin savunulmasını üstlenen 3’üncü Ordunun iaşe ve ikmal faaliyetleri ele alındı. Bu kapsamda iaşe maddelerinin temini, depolanması ve orduya ulaştırılması süreci incelenerek ordunun iaşe hususunda yaşadığı zorluklar ile bunların nedenleri ortaya konuldu. Böylece iaşe ve ikmal hizmetlerinin Türk ordusunun muharebe gücüne etkisi ve harbin gidişatı üzerindeki tesiri ortaya konulmaya çalışıldı. Çalışma, harbin başlangıcından 18 Aralık 1917 tarihli Erzincan Mütarekesi’nin imzalanmasına kadar geçen süre ile sınırlandırılmıştır.

Abstract

Food and supply services are the leading logistical factors directly affecting combat capability of armies. This is because these services are not only among the most important activities that should be carried out without interruption in times of war, but also when peace prevails. The importance of these services is especially significant in times of war in which a violent struggle occurs. As a result, the inability to meet the great loss of energy consumed by the soldiers during war time causes the army to collapse both physically and spiritually. This study examines the food and supply activities of the 3rd Army which undertook the defense of the Caucasian Front in the First World War. The study also discusses the process of supply, storage and transportation of food materials to the army and reveals the causes of the difficulties the army faced regarding food supply. Thus, the study shows the effect of food and supply services on the combat power of the Turkish army and on the course of the war. The study has been limited to the period from the beginning of the war to the signing of the Armistice of Erzincan on 18 December 1917