İRONİK VE EGZOTİK OFİLİ ETKİSİ (SANATTA BİR KARŞI SALDIRI)

Özet

Chris Ofili; geleneksel sanat yöntemlerine karşı yine gelenekleri kullanan Turner ödüllü siyahi bir İngilizsanatçıdır. Hemen hemen her çalışmasında kullandığı köklerinin yapılı doğasını sunan fil dışkısı süreklikarşımıza çıkmaktadır. Kültür ve doğa ikililiği, Afrika ve Asya kolonilerinin köklerinin anlatısını içeren fildışkısı Ofili’ nin kültürel alanlarının, kökenin ifadesi, ırkçı yaklaşımlara ve çok kültürlülüğe karşı duruştur.Mizahi bir karşı saldırıya geçen Ofili’nin vurgulu temaları dikkat çekicidir. Kimliği ve ırkı üzerinde duranötekileştirilmiş siyahi halkının resmini yaptığını belirten ve bunu alımlayıcıyı rahatsız etme çabası içindegerçekleştiren; Ofili, bedenin yapı bozumunu, kimliğini ve kavramsal yapısını sorgulayan eserleriyle ötekikonumundaki bedenleri kutsallaştırır. Araştırmada incelenen eserler, Postkolonyalizmin de önemkazandığı yıllarda sanatçının üretmiş olduğu farklı eserlerinden seçilmiştir. Araştırmada ele alınan eserler;postmodern eleştiriye açık eserler olmakla birlikte yapısöküm ile de incelenmiştir. Literatür taraması,sanatçıyla yapılan video röportajların incelenmesi ve sanatçının kendi yazıları da incelenerek elde edilenveriler kullanılarak eserler kavramsal çerçevede tartışılmıştır.

Abstract

Chris Ofili, as a black Englishman, uses traditional methods of art against the tradition. We are faced constantly with elephant faeces in the works of art of Turner awarded artist. Culture/nature dichotomy and the elephant faeces including the narration of the origins of African and Asian colonies are a stance in Ofili ‘s expression of cultural fields and origins against multiculturalism, racial approaches. Ofili’s stressed themes are remarquable as a humorous riposte. Ofili performed the picture of marginalized black people standing on the identity and the race; bodies are sanctified and deconstructed which are positioned as the other questioning the identity and conceptual structure of the body. The works, examined in the research are chosen Ofili’s oeuvres performed in postcolonial age, are scrutinized under the perspective of postmodernism and deconstruction. The data collected by literature review, the examination of video-reportages and written documents are negotiated in the conceptual frame.