Orans duruş geleneği

Özet

Dua etmek veya yakarmak anlamına gelen "orans" sözcüğü, sanat yapıtlarında bir duruş geleneğini tanımlamak için kullanılır. Adını dua eden kişinin pozisyonundan alan sözcük, dindarlığın bir göstergesidir. Orans duruşta; kişi cepheden ve elleri açık olarak omuz seviyesinde yükselmiş biçimde gösterilir. Özellikle Tevrat peygamberlerinden Danielle özdeşleşen duruş biçiminin Eski Mısır örneklerinde "yeniden doğuş veya diriliş" ritüeline bağlı olduğu düşünülmektedir. Hitit örneklerindeyse eller orans duruşta, ancak yumuktur. Bizans taş eserlerinde (mimari plastiğinde) özellikle Daniel tasvirlerinde, kadın konulu örneklerdeyse ambon veya mezar birimlerinde karşımıza çıkar, Meryem tiplerinden birini temsil eden duruş biçiminin Bizans ikonalarında da sıkça resmedildiği gözlenmektedir.

Abstract

Meaning "to pray" or "to beg", the term "orans or orant" is used to define a posture tradition in art artworks. Derived from a posture of a person praying, the term is a symbol of piety. A person in the orans posture assumes a frontal position with the hands open and lifted on the shoulder level. Specially identified with Daniel, an Old Testament Prophet, the posture is attributed to "re-birth and resurrection" rituals in ancient Egyptian patterns. In Hittite patterns, hands in the orans posture assume the form of half-shuts. On Byzantine stone artifacts (architectural sculpture), the pattern is seen on depictions of Daniel, whereas infamale theme artworks the pattern appears in the form of ambons or tombs. Representing one of depiction versions of Virgin Mary, the pattern is often used in Byzantine icons.