Dokuz Canlı Heykeller Geç Antik Dönem Küçük Asya’sında Onurlandırma Heykellerinin Yeniden Kullanımı

Özet

Bu makale, Geç Antik Dönem’de (yak. 4.-7. yüzyıllar arası) yaygın olarak uygulanan onurlandırma hey-kellerinin yeniden kullanımı uygulamasına yoğunlaşmaktadır. Makalenin amacı, heykellerin kültürel yaşamöyküleri boyunca kullanım ve yeniden kullanımlarının sabit değil değişken olduğunu, heykellerin insanlar ve nesneler arasındaki sosyal ağlara esnek olarak girip çıkabileceklerini göstermektir. Burada onurlandırma heykellerinin değişken yaşamöykülerinin en önemli nedenlerinden biri olarak pagan-larla Hıristiyanlar arasındaki çatışma vurgulanmaktadır. Ayrıca nesne temelli estetizm yerine kültürel yaşamöyküsü yaklaşımı kullanıldığında, maddi kültürün kinetik hayat öyküsünü ve heykel geleneğinin altında yatan politik gündemin birçok yönünü anlamak mümkün olacaktır.

Abstract

This paper focuses on the common practice of the re-use of honorific statues in late antiquity (rough-ly fourth-seventh centuries). It aims to demonstrate that the use and re-use of statues throughout their cultural biography is not fixed, but rather transient. Statues can go in and come out of social networks between human beings and “things.” This paper highlights as one of the reasons of the transient biography of honorific statues the conflict between pagans and Christians. In addition, it suggests that when one adopts the cultural biography approach in favor of an object-based aesthe-tism, one can better understand the kinetic life story of material culture and identify several aspects of the political agenda lying underneath the statue habit.