PISA method for assessment of mitral regurgitation in children-Original investigation

Çocuklarda romatizmal mitral yetmezliğinin değerlendirilmesinde PISA yöntemi

Özet

Amaç: Romatizmal mitral yetmezliği (MY) olan çocuklarda proksimal izovelosite yüzey alanı (PISA) yönteminin uygulanabilirliğini araştırmak. Yöntemler: Yaş ortalaması 12.3±3.1 yıl olan kronik izole romatizmal MY’li 31 çocuk (14 erkek, 17 kız) yarı kantitatif, kantitatif Doppler, kantitatif iki boyutlu ekokardiyografi ve PISA yöntemi ile MY’nin ağırlık derecesi açısından değerlendirildi. Ayrıca hafif-orta derece ve ağır MY grupları arasında regürjitan orifis alanı, regürjitan volüm, sistolik, diyastolik sol ventrikül fonksiyonları ve volüm yüklenmesini gösteren değişkenler açısından birbiri ile karşılaştırıldı. Bulgular: Kantitatif Doppler yöntemi ve PISA ile elde edilen regürjitan orifis alanı ve regürjitan volüm sonuçları arasında istatistiksel anlamlı bir fark saptanmadı (p>0.05) fakat her iki yöntem ile ölçülen değerler iki boyutlu ekokardiyografi ile elde edilen değerlerden farklı bulundu (p

Abstract

Objective: The purpose of this study was to determine the feasibility and significance of the proximal isovelocity surface area (PISA) method in children with rheumatic mitral regurgitation (MR). Methods: Thirty-one children (mean age 12.3±3.1 years), with chronic MR, were evaluated by semiquantitative and quantitative Doppler, quantitative two-dimensional echocardiography and the PISA methods. Also, we compared the effective regurgitant orifice area, regurgitation volume and systolic left ventricular functions in mild-moderate and severe MR. Results: There were no statistically significant differences in the regurgitant orifice area and regurgitant volume values obtained by the PISA method and the quantitative Doppler (p>0.05) but they were different from the same values obtained by two dimensional echocardiography (p