How useful are b-blockers in cardiovascular disease?

Özet

Son zamanlarda yayınlanan çalışmalar hipertansiyonu olan hastalarda beta-blokerlerin kardiyovasküler olaylar ve özellikle inmenin riskini artırdığını göstermiş ve böylece “beta-blokerlerin dönemi sona erdi” gibi spekülatif başlıklara yol açmışlar.Bu derlemenin amacı, kardiyovasküler hastalıklarda beta-blokerlerin yararlarını kritik olarak değerlendirmektir. Biz, hipertansiyon tanısı olan hastalarda beta-blokerlerin yararları ile ilgili şu anda mevcut olan kanıtları derledik ve aynı zamanda bu ilaçların başka endikasyonlarını, kronik kalp yetersizliği, stabil anjina, miyokard infarktüsü ve aritmiler gibi nedenler ile kullanımda faydalarını da değerlendirdik. Mevcut kaynakların derlemesi komplikasyonsuz hipertansif hastalarda beta-blokerlerin monoterapi veya birincil ajanı olarak kullanımını destekleyen kanıtların olmadığını ve bu konuda veri yetersizliği olduğunu gösterdi. İnme ve kabul edilmesi mümkün olmayan birçok yan etkileri göz önüne alındığında, bu endikasyon için beta-blokerlerin risk/yarar oranı kabul edilemez. Ancak, beta-blokerler miyokard infarktüsü sonrası, belli aritmilerin tedavisinde ve kalp yetersizliği tedavisinde çok yararlı ajanlardır. Farklı kılavuz komiteleri, beta-blokelerin komplikasyonsuz hipertansiyonda birincil ajan olarak onaylanması hakkındaki kararlarını ciddi olarak yeniden incelemelidir. Ancak bu hipertansiyon için geçerlidir ve beta- blokerlerin başka endikasyonlar için yararları devam etmektedir.

Abstract

Recent studies have shown that b-blockers in patients with hypertension is associated with an increased risk of cardiovascular events, in particular stroke, leading to headlines speculating the end of theb-blocker era. The objective of this review is to critically examine the usefulness of b-blockers in cardiovascular diseases. We reviewed the currently available evidence for the usefulness of b-blockers in patients with hypertension and also assessed the efficacy of its use for other indications, like, chronic heart failure, stable angina, myocardial infarction, arrhythmias etc. The review of the currently available literature shows that for patients with uncomplicated hypertension, there is paucity of data or absence of evidence to support use of b-blockers as monotherapy or as first line agent. Given the risk of stroke and numerous unacceptable adverse effects, the risk benefit ratio for b-blockers is not acceptable for this indication. However, b-blockers are very efficacious agents for the treatment of heart failure, certain types of arrhythmia, and post myocardial infarction. The various guideline committees should seriously reconsider their decision about their endorsement of b-blockers as first line therapy for uncomplicated hypertension. However, this is applicable for hypertension and b-blockers continue to be efficacious for other indications.