Kitlesel Akın Yönetiminde Siyasal Gerçekçilik Aracı Olarak Geçici Koruma: AB ve Türkiye Örnekleri

Temporary Protection as a Device for Political Realism in the Management of a Mass Influx: The Cases of EU and Turkey

Özet

Devletler, uluslararası güç mücadelesinde varlıklarını sürdürebilmek amacıyla siya- sal gerçekçi politikalar izlemektedir. Aynı politikaların yansıması olarak AB üyesi dev- letler, kitlesel akınlarla ülkelerine gelenlere uluslararası koruma vermekten kaçınmakta- dır. Bu tür siyasal gerçekçi politikaların aracı olarak geçici koruma, uluslararası koruma türleri olan mültecilik ve ikincil korumaya göre sınırlı haklar sağlaması nedeniyle sığını- lan devlet için daha az külfetlidir. Geçici korumayı tanımlayan uluslararası bir sözleşme bulunmamaktadır ve devletler kitlesel akınların yönetilmesinde acil ancak kendi çıkarla- rına öncelik veren gerçekçi çözüm olarak geçici koruma uygulamalarına başvurmakta- dır. AB, Yugoslavya’daki savaşın bitmesinden sonra savaştan kaçanlara yönelik bir Di- rektif kabul etmiş ancak üye devletler Direktif’i henüz ulusal mevzuatlarına uyarlama- mıştır. AB’de kitlesel akınlarla gelenlere sağlanan koruma sistematik bir çerçeveye sahip olmayıp, üye devletlerin iltica sisteminin kapasitesi ölçüsünde değişken bir içeriğe sahip- tir. Göreceli olarak az sığınmacı barındıran bazı üye devletler önce geçici korumaya baş- vurmuş, ardından uzun süreli ikamet veya vatandaşlık seçenekleri sunmuştur. Almanya ise geçici koruma dışında bir koruma sağlamamış ve bir süre sonra destekli gönüllü geri dönüş programları ile geri dönüşü kabul etmeyenler için sınır dışı işlemleri uygulamıştır. Mülteci kabulünde coğrafi sınırlamayı muhafaza eden Türkiye, kapasitesinin çok üze- rinde Suriyeliyi geçici koruma altına alırken, nicel ve nitel anlamda mülteci odaklı bir politika izlemektedir

Abstract

bstract: States follow realistic policies that ensure the survival of their existence in the international power struggle. As the reflection of the same policy, the EU member states avoid granting international protection to those who fled their homelands in masses. As a device for such realistic policies, temporary protection is preferred because it provides rights that are more limited and less burdensome compared to international protection. There is no international convention defining temporary protection, and states resort to temporary protection practices as an urgent but realistic solution that prioritizes their own interests in the management of mass influxes. The EU adopted a Directive long after he war ended to provide urgent temporary protection to those fleeing the war in Yugo- slavia in 2001. Nevertheless, the member states have not enacted the Directive in any crisis so far. The protection provided in the case of a mass influx in the EU lacks a sys- tematic framework, but has a variable content in proportion to the capacity of the asylum system of the receiving member state. Some member states with fewer asylum-seekers have first granted temporary protection and eventually long-term residence or citizen- ship. However, Germany has only provided temporary protection, implemented assisted voluntary return programs, and carried out deportation procedures for those who did not consent to. On the other hand, maintaining the geographical limitation in receiving ref- ugees, Turkey has followed a refugee-oriented policy in quantitative and qualitative terms, while taking Syrians, the number of whom is beyond its capacity under temporary protection