Identification of the concentration of iodopovidone pleurodesis in rats for the maximal effectiveness

Sıçanlarda maksimum etkinlik için iodopovidon plörodezis konsantrasyonunun belirlenmesi

Berkant ÖZPOLAT, Kemal Kürşat BOZKURT, Levent DUMAN, Sema BİRCAN, Sedat GÜNEŞ, Rasih YAZKAN

Özet

Amaç: Bu çalışmada, plörodez amacı ile kullanılan iodopovidonun farklı dozlarının etkinliği ve güvenilirliği araştırıldı ve tiroid dokusundaki histopatolojik değişiklikler değerlendirildi. Çalışma planı: Bu deneysel çalışmaya alınan 38 Albino Wistar erkek sıçan (260-320 g, 6-8 aylık) rastgele dört gruba ayırıldı. Grup 1, 2 ve 3e sırasıyla plevra içine %1, %2 ve %4lük konsantrasyonlarda 2 mL/kg iodopovidon, grup 4e plevra içine serum fizyolojik verildi. Plevral yüzeyler 30. günde makroskopik ve mikroskopik inceleme ile derecelendirildi ve tiroid dokuları histopatolojik olarak incelendi. Bulgular: İodopovidon %2 ve %4lük konsantrasyonlarda daha belirgin yapışma ve enflamatuvar yanıta neden oldu. Yüzde dörtlük iodopovidon kontralateral viseral plevra yüzeyinde anlamlı olmayan mikroskopik değişiklere neden oldu. Hiçbir grupta tiroid dokusunda hipertiroidizm bulgusu olan vakuolizasyon izlenmedi. Sonuç: Etkili ve güvenli bir plörodez için %2lik iodopovidonun yeterli olacağını ve başarı sağlanamayan olgularda iodopovidon konsantrasyonunun %4e yükseltilebileceğini önermekteyiz. Ancak deney sıçanlar üzerinde çalışılmış olduğundan, insan çalışmalarında da benzer sonuçların alınabileceği kesinlik kazanmamıştır.

Abstract

Background: This study aims to investigate the efficacy and safety of different doses of iodopovidone for pleurodesis and to evaluate the histopathological changes in thyroid tissue. Methods: Thirty-eight male Albino Wistar rats (260-320 g, 6-8 months old) included in this experimental study were randomly divided into four groups. Groups 1, 2, and 3 were given 2 mL/kg intrapleural iodopovidone at concentrations of 1%, 2%, 4%, respectively, while group 4 was administered intrapleural saline. The surfaces were graded by macroscopic and microscopic examination on Day 30 and thyroid tissues were histopathologically examined. Results: Iodopovidone at concentrations of 2% and 4% resulted in significantly more adhesions and inflammatory response. Four percent iodopovidone produced non- significant microscopic changes in the contralateral visceral pleural surface. No vacuolization in thyroid tissue showing hyperthyroidism was observed in the groups. Conclusion: We suggest that 2% iodopovidone is enough for an effective and safe pleurodesis and the concentration of iodopovidone may be raised to 4% in unsuccessful cases. However, as the study was conducted on rats, it still remains to be elucidated that the similar results can be achieved in human studies.