SAVCILIK ÇOCUK BÜROLARI: TÜRKİYE’DEKİ MEVZUAT VE UYGULAMANIN DEĞERLENDİRİLMESİ

Özet

Bu makalede Türkiye’deki savcılık çocuk bürolarının mevcut durumunu, mevzuat ve uygulama yönünden incelemek hedeflendi. Çocuk dostu adalet sisteminde koruma rejiminin önemli bir aktörü olan çocuk savcısının uluslararası hukuka göre işlevi, sorumluluğu ve yargı örgütündeki yerinin anlatıldığı başlıkların ardından Türkiye’deki mevzuat ve uygulama uluslararası normlar açısından değerlendirildi. Uygulamanın değerlendirilmesinde çocuk adalet sistemi üzerine son yıllarda yapılmış sosyolojik yöntemi takip eden saha araştırmaları ve resmî istatistiklerden yararlanıldı. Bilindiği üzere çocuk hakları savunuculuğu ve aktivizm Türkiye’de oldukça yaygın ve verimli bir faaliyet alanı. Bu nedenle son yıllarda çocuk yargılaması üzerine çok sayıda raporlama ve tarama çalışması bulmak mümkün. Makalede bu araştırmalardan ulusal ve uluslararası sivil toplum kuruluşlarının, akademisyenlerin ve meslek uzmanlarının yaptığı özellikle derin mülakat, odak grup ve dava dosyası incelemelerine dayanan raporlar tercih edildi. Bu veriler ışığında çocuk savcılığına ilişkin mevzuatta ve uygulamada uluslararası normlara aykırılıklar ve eksikliklerin tespit edildiği makalenin sonunda bu konuda iyi örnek olarak kabul edilen ülkelerdeki çocuk savcılığı uygulamalarından da örnekler verilerek öneriler getirildi.

Abstract

The article discusses the present state of juvenile prosecutor’s offices in Turkey, both legally and practically. Following chapters on the role, responsibilities, and position of the child prosecutor, who is a critical player in the protection regime in a child-friendly justice system under international law, the Turkish laws and practice were reviewed in light of international standards. Statistics and field researches based on the sociological method on the juvenile justice system done recently were utilized to evaluate the implementation. Since child rights advocacy and activism is a highly frequent and fruitful sphere of work in Turkey, numerous reports on the issue have been published in recent years. The article preferred reports based on in-depth interviews, focus groups, and court ethnography conducted by national and international non-governmental organizations, academics, and professional experts. Inconsistencies and inadequacies with international norms in the legislation and practice of the child prosecutor’s office were identified as a result of these data. At the conclusion of the essay, recommendations were given based on examples of juvenile prosecution practices in countries that are regarded good models in this respect.