Autoimmune cholangitis: Six cases

Sabite KACAR,Erkan PARLAK,Yasemin KOŞAR,Nurgül ŞAŞMAZ,Perihan OĞUZ,Esra ERDEN,Selçuk DİŞİBEYAZ,Meral AKDOĞAN,Hüseyin ALKIM

Özet

Bu yazıda serum alkalen fosfataz, gamaglutamil transpeptidaz ve otoantikorlar düzeyleri artmış, otoimmün kronik aktif hepatit ile birlikte safra kanal harabiyeti histolojisi gösteren altı kadın hasta tanımlanmıştır. Yöntem: Dört hasta kronik aktif hepatit ve iki hasta klinik olarak sirozlu idi. Hepatit B, C, sitomegalovirüs, Ebstein-Barr virüs, Herpes simpleks virüse ait serolojik testler negatif idi. Altı hastada da serum antimitokondriyal antikor ve serum M2 antikoru çalışma sırasında ve takip periodu boyunca negatif idi. Literatürde bildirilen titrelerden daha düşük olmak üzere dört hastada homojen tipte serum antinüklear antikor düzeyi, üç hastada ise serum düz kas antikoru düzeyi pozitif idi. Liver-kidney mikrozomal antikor ve perinüklear tipte antinötrofilik sitoplazmik antikor tüm hastalarda negatif idi. İki hastada human lökosit antijen DR4, bir hastada HLA DR3 pozitif saptandı. Endoskopik retrograd kolanjiopankreatografi beş hastada yapıldı ve normal bulundu. Dört hastanın tedavi öncesi histolojik özellikleri asiner ve orta derecede portal inflamasyon, ortadan ciddi derecelere de¤işen lobüler infiltrasyon, fibrozis ve duktal harabiyet göstermekte idi. Sirotik hastalardan birinde operasyon sırasında alınan karaciğer biyopsisinde mikronodüler siroz saptandı. Bulgular: Prednizolon veya prednizolon ile birlikte azatioprin ile tedavi edilen dört hastada biyokimyasal ve klinik iyileşme oldu. Takip biyopsileri özellikle lobüler inflamasyonda olmak üzere hepatik inflamasyonda azalma, ancak tedaviyi takiben devam eden safra kanal harabiyeti gösterdi. Sonuç: Otoimmün kolanjit immünsupresif tedaviye kısmi cevap veren immün kökenli bir hastalıktır. Parankimal hasar baskılanırken, hastalığa ait biliyer değişiklikler tedaviye cevap vermiyor görünmektedir.

Abstract

This study describes six female patients with elevated alkaline phosphatase, gammaglutamyltranspeptidase and serum autoantibody levels and histological features of bile duct damage overlapping those of autoimmune hepatitis. Methods: Four patients had chronic hepatitis and two had clinical cirrhosis. Serological markers of hepatitis B and C, cytomegalovirus, Epstein Barr virus and herpes simplex virus were negative. In all six patients, serum anti mitochondrial antibody and serum M2 antibodies were absent, a feature which continued during and subsequent to the study period. Four patients had positive serum antinuclear antibody of homogeneous type and three had positive serum smooth muscle antibody but lower titers than cases reported in the literature. Liver-kidney microsomal antibody and serum perinuclear antineutrophilic cytoplasmic antibody were negative in all subjects. Two subjects had human leucocyte antigen DR4 and one had DR3. Endoscopic retrograde cholangiopancreatography was performed on five patients and was found to be normal. Histological features of four specimens showed moderate portal inflammation, moderate to severe lobular infiltration, limiting plate destruction, fibrosis and ductal destruction prior to therapy. One of the cirrhotic patients had micronodular cirrhosis. Results: Four patients treated with either prednisolone or prednisolone with azathioprine showed biochemical and clinical improvement. Follow-up biopsies revealed decreased hepatic inflammation and in particular, improvement in lobular inflammation, but bile duct destruction persisted following therapy.Conclusions: Autoimmune cholangitis may be an immune-mediated disorder showing a substantial response to immunosuppressives. While the paranchymal damage can be suppressed, biliary features of the disease seem not to respond therapy.

Anahtar kelimeler: Azotioprin,Hepatit, kronik,Karaciğer sirozu,Otoimmün hastalıklar,Kolanjit,Prednizolon