Dergiler / Turkish Journal of Gastroenterology / 2007 / Cilt: 18 - Sayı: 4
Erythropoietin attenuates hydrogen peroxide-induced damage of hepatocytes
- Sayfa
- 239–244
- DOI
- —
Özet
Amaç: Karaciğerin enşamatuar ve iskemik hasarlarında yüksek düzeyde H2O2 açığa çıkmakta ve genellikle hücresel disfonksiyona ve sitotoksisiteye neden olmaktadır. Son dönemlerde, eritropoietin ve mitokondrial K (ATP) kanal açıcılarının karaciğ er ve kalbin iskemi reperfüzyon hasarı sırasında farmakolojik önşartlanma oluşturarak koruyucu etkiye sahip olduğu gösterilmiştir. Bununla beraber; K (ATP) kanal blokörlerinin, eritropoietinin karaciğerde oluşturulan H2O2 toksisitesine karşı koruyucu etkisini azaltıp azaltamayacağı henüz bilinmemektedir. Yöntem: Eritropoietinin H2O2 ile oluşturulan toksisitesindeki etkisini araştırmak amacıyla çalışmamızda insan hepatosit hücre dizisi Hep3B kullanılmıştır. Hücreler H2O2 uygulaması ndan 2 saat önce eritropoietinin farklı dozlarıyla (0.1-1- 10-50 IU/ml) ön tedavi edilmiştir. Eritropoietinin uygulaması sırasında mitokondrial K (ATP) kanal blokajının etkisini görmek amacıyla glibenklamid ortama H2O2 toksisitesinden 2 saat önce eritropoietin ile eşzamanlı olarak eklenmiştir. Hücre sayı sı, laktat dehidrogenaz ve kaspaz-3 düzeyleri eritropoietin, glibenklamid ve/veya H2O2 ile muamele edilmiş hücrelerde ölçülmüştür. Bulgular: Eritropoietin uygulaması hücre sayısını kontrol grubuna göre 24 ve 48. saatlerde belirgin bir şekilde arttırmıştır. H2O2 eklenmesi; hücrelerde apoptosis, hücre ölümü ve laktat dehidrogenaz salınımını arttırmıştır. Eritropoietin tedavisi; hepatositleri H2O2 toksisitesinden korumuştur. K kanal inhibitörü glibenklamid Hep3B lerde H2O2 toksisitesi sı- rasındaki sitoproliferatif ve sitoprotektif etkisini azaltmıştır. Sonuç: Eritropoietin uygulaması hepatositlerin oksidatif hasarı sırasında törapetik bir ajan olarak önerilebilir ve eritropoietinin sitoprotektif etkisi glibenklamid ile azalmaktadır.
Abstract
Background/aims: High levels of hydrogen peroxide (H2O2) are observed during inflammatory and ischemic states of the liver and usually lead to cellular dysfunction and cytotoxicity. Recently, it has been reported that erythropoietin and mitochondrial K (ATP) channel openers have a protective effect via a pharmacological preconditioning action during ischemia reperfusion injury of the liver and heart. However, it remains unclear as to whether K (ATP) channel blockers can reduce the protective effect of erythropoietin in the H2O2-induced injury of hepatocytes. Methods: To determine whether erythropoietin treatment decreases H2O2-induced toxicity, we used human hepatocyte cell line Hep3B for assays. Cells were pretreated with different dosages of erythropoietin (0.1-1-10-50 IU/ml) 2 h before H2O2 application. For determination of effects of blockage of mitochondrial K (ATP) channels during erythropoietin treatment, glibenclamide treatment was applied to the medium 2 h before H2O2 toxicity. Cell number, lactate dehydrogenase and caspase- 3 levels were measured in erythropoietin, glibenclamide and/or H2O2-treated groups. Results: Erythropoietin treatment significantly increased cell number at the 24th and 48th h compared to the control group. H2O2 application induced apoptosis and lactate dehydrogenase release from Hep3B cells and decreased cell number. Erythropoietin prevents H2O2 toxicity in hepatocytes. The K channel inhibitor glibenclamide decreased the cytoproliferative and cytoprotective effect of erythropoietin during H2O2 toxicity of Hep3B cells. Conclusions: Erythropoietin treatment may be considered as a therapeutic agent during oxidative injuries of hepatocytes and its cytoprotective effect is abolished by glibenclamide.