Redescription of Ephemeroporus barroisi (Richard, 1894) (Cladocera, Chydoridae) on the basis of Material from Mediterranean Anatolia (Turkey)

Akdeniz bölgesinden (Türkiye) toplanan örnekler ile Ephemeroporus barroisi (Richard, 1894)’nin yeniden tanımlanması

Özet

Birçok çalışmada ismine yer verilmiş olmasına karşın nomen dubium (şüpheli tür) olarak kabul edilen Ephemeroporus barroisi’nin Akdeniz bölgesinden toplanan partenogenetik ve efipial dişi ile erkek bireylere dayalı yeniden tanımlanmıştır. Tarafımızdan toplanan Anadolu örneklerinin Richard tarafından tanımlanan türü temsil ettiği belirlenmiştir. Önceki çalışmalarda grup içerisindeki türlerin tanım ve ayırdımında yaygın olarak kullanılan 19 karaktere göre E. barroisi en fazla E. epiaphantoii ile ve sonra E. margalefi benzerlik göstermektedir. Ayrıca, E. barroisi tür grubunun tek bir otomorfi ile değil, labral plakadaki dört diş ve valvlerin arka köşesindeki dentiküllerin kombinasyonu ile tanımlanabileceği sonucuna varılmıştır. E. barroisi grubuna ait türlerin yayılışları ile ilgili bilgiler verilmiş ve bu türlerin eski Akdeniz’de mevcut olan atasal stokdan türemiş olabileceği kanısına varıldı.

Abstract

Ephemeroporus barroisi, accepted as nomen dubium though there are many reports to date, is redescribed on the basis of parthenogenetic female, ephippial female and male collected from Mediterranean Anatolia, Turkey. It is decided that Anatolian specimens represent the species described by Richard. On the basis of nineteen diagnostic characters that were widely used in the description and diagnosis of the species in the previous studies, Ephemeroporus barroisi is the most similar first to E. epiaphantoii and next to E. margalefi. It is concluded that the E. barroisi group can not be defined by a single outomorphy, but by the character combination of the presence of four labral teeth and that of the denticles on the posterior angle of valves. Finally, an account on the distribution of species from the E. barroisi group is presented and it has been postulated that the species of the E. barroisi group may have been derived from an ancestral stock that was present in the old Mediterranean.