EL YARALANMASI OLAN BİREYLER İŞE GERİ DÖNEBİLİYOR MU?

Özet

Amaç: El yaralanması geçiren kişilerin işe geri dönüş sürecini ve bu süreci etkileyebilecek faktörleri belirlemekti.Yöntem: Çalışmaya el yaralanması geçiren 47 kişi katıldı. Bireylerin demografik bilgileri ve yarıyapılandırılmış görüşme yöntemi kullanılarak işe geri dönüş süreçleri ile ilgili bilgiler kaydedildi.Ayrıca işe geri dönemeyen kişilerin fonksiyonel kapasitesini belirmek amacı ile Kol, Omuz ve ElSorunu Anketi değerlendirmesi yapıldı. Görüşmeler yüz yüze veya telefon aracılığı ile tamamlandı.Sonuçlar: Bireylerin kırk beşi (% 96) işe geri dönerken, iki (% 4) bireyin işe geri dönmediği bulundu. İşe geri dönen kişilerin yaralanma tipleri, kırık (n=17), yumuşak doku (n=7), sinir yaralanması (n=12) ve ezilme yaralanması/replantasyon/amputasyon (n=9) olarak sınıflandırıldı. İşe geri dönen kişilerin işe geri dönüş süresi ortanca değeri 45 gün (IQR=7-60) ve rapor süresi ortanca değeri 45 gün (IQR=45-90) olarak bulundu. Onbir birey (% 24) iş yerinde yaralanırken, 34 birey (% 76) iş yeri dışında yaralanmıştı. Otuzdokuz bireyin (% 87) yaralanma öncesi ve sonrası işleri aynıydı. İşe geri dönen kişiler için cinsiyet, medeni durum, yaralanma yeri, yaralanan taraf el, yaralanma öncesi ve sonrası iş durumu, işe geri dönüş süresi, rapor süresi, iş performansı ve tatmini karşılaştırmalarında istatistiksel olarak fark anlamlı bulunamadı (p>0,05). İşe geri dönemeyen iki hastanın, tıbbı ve hukuki süreçlerinin halen devam etmesi ve fonksiyonel anlamda yeterli olmamaları nedeni ile işe geri dönmedikleri belirlendi. Tartışma: El yaralanması geçiren kişilerin yaralanma sonrası işe geri dönüş sürecindekiproblemlerin rapor süresi içerisinde azaldığı ve bu süre sonunda yaralanma tipinden bağımsızolarak kişilerin büyük bir kısmının işe geri dönebildikleri sonucuna varılmıştır.

Abstract

Purpose: This study aimed to analyze process of return to work (RTW) and factors that might affect this process in patients with hand injuries. Methods: Forty-seven patients with hand injury were included. The demographic data and information about the RTW were evaluated using semi-structured interview. The Disabilities of the Arm, Shoulder and Hand Questionnaire was used to determine functional capacity of patients who cannot RTW. Interviews were completed face to face or via phone. Results: Forty-five (96%) of the patients RTW while two (4%) could not RTW. Injury types of the RTW patients were fracture (n=17), soft tissue (n=7), nerve injury (n=12), and crush injury/ replantation/amputation (n=9). The median time of RTW was 45 days (IQR=7-60) median time of sick leave was 45 days (IQR=45-90). Eleven patients (24%) were injured in the workplace, 34 patients (76%) were injured outside of the workplace. Nineteen (87%) were working at the same workplace. No statistically significant differences were found between RTW time, sick leave time, job performance and satisfaction in terms of gender, marital status, place of injury, injured hand and pre-post injury status comparisons (p>0.05). It was determined that two patients who could not RTW were still in progress and were still not functional enough although five to eight years have passed since their injury. Conclusion: It has been concluded that the problems experienced by hand injury patients after the injury are reduced within the sick leave and, most of them could RTW at the end of this period regardless of type of the injury.