Mirizzi syndrome from type I to Vb: a single center experience

Özet

Objective: The present study describes a cohort of patients diagnosed with Mirizzi syndrome from type I to Vb, over a period of four years. It aimed toidentify diagnostic and management pitfalls of Mirizzi syndrome, as well as their concomitant cholecystobiliary or cholecystoenteric fistulas.Material and Methods: We retrospectively reviewed all electronic medical records of patients who underwent surgery for Mirizzi syndrome at a singleinstitution.Results: Twenty-two patients (0.6%) were diagnosed with Mirizzi syndrome. Most of the patients were females (n=19, 86.3%). Mean age was 43.8 years(range: 21-71 years). Ultrasound was performed in all (100%) patients. Six (27.2%) patients had a CT scan and six (27.2%) patients had endoscopic retrogradecholangiopancreatography. Overall preoperative diagnosis was achieved on 36.6% (n=8) of the patients. There were the same total and partialcholecystectomies, accounting for ten (45.5%) cases each, one hepaticojejunostomy with cholecystectomy (4.5%), and one enterolithotomy (4.5%). Laparoscopiccholecystectomy was attempted in 15 (68.1%) patients, with conversion to open surgery in 93.3% (n=14) of the patients. An open approach wasmade in five (22.7%) cases. Four (18.1%) patients were reported as MS type I, both types II and III each account for 22.7% (n=5) of the cases, there was onlyone (4.5%) patient with type IV, and seven (31.8%) patients with type V.Conclusion: There are limited studies of patients with Mirizzi syndrome, including type V classification, and when this syndrome is suspected, a preoperativediagnosis should be made to avoid bile duct injuries or lesions to adjacent organs.

Abstract

Giriş ve Amaç: Bu çalışma, dört yıllık bir süre boyunca tip I’den Vb’ye Mirizzi sendromu (MS) tanısı konan bir hasta grubunu içermektedir. Mirizzi sendromunun tanı ve yönetim güçlüklerinin yanı sıra eşlik eden kolesistobiliyer ve kolesistoenterik fistülleri tanımlamayı amaçlamaktadır. Gereç ve Yöntem: Tek bir kurumda Mirizzi sendromu nedeniyle ameliyat edilen hastaların tüm elektronik tıbbi kayıtlarını retrospektif olarak inceledik. Bulgular: Yirmi iki hastaya (%0,6) Mirizzi sendromu tanısı kondu. Hastaların çoğu kadındı (n= 19, %86,3). Ortalama yaş 43,8 idi (aralık: 21-71 yaş). Tüm hastalara (%100) ultrason yapıldı. Altı hastada (%27,2) BT taraması, altı hastada (%27,2) endoskopik retrograd kolanjiyopankreatografi uygulandı. Preoperatif tanı hastaların %36,6’sında (n= 8) sağlandı. Her birinde onar olgunun (%45,5) olduğu total ve parsiyel kolesistektomi, bir (%4,5) kolesistektomi ile hepatikojejunostomi ve bir de (%4,5) enterolitotomi uygulandı. On beş (%68,1) hastada laparoskopik kolesistektomi ile başlandı ve hastaların %93,3’ünde (n= 14) açık cerrahiye dönüşüm yapıldı. Beş (%22,7) olguda doğrudan açık cerrahi bir yaklaşım uygulandı. Dört (%18,1) hasta MS tip I idi. Tip II ve III, olguların %22,7’sini (n= 5) oluştururken, tip IV olan sadece bir (%4,5) ve Tip V’li ise yedi hasta (%31,8) vardı. Sonuç: Mirizzi sendromlu hastaların tip V sınıflandırması dahil sınırlı sayıda çalışmaları vardır ve bu sendromdan şüphelenildiğinde, safra kanalı yaralanmalarını veya komşu organlara lezyonları önlemek için ameliyat öncesi tanı konulmalıdır.