How localized is pathologically localized prostate cancer? The use of secondary circulating prostate cells as a marker of minimal residual disease and their association with patient outcome

Patolojik olarak lokalize prostat kanseri ne derece lokalize? Minimal rezidüel hastalık belirteci olarak dolaşımdaki ikincil prostat hücrelerinin kullanılması ve hasta sonuçlarıyla ilişkileri

Özet

Objective: To determine the prognostic value of secondary circulating prostate cells (CPCs) in men with pT2prostate cancer treated with radical prostatectomy.Material and methods: Prospective observational study was performed in men with pathologically confinedprostate cancer who had been treated with radical prostatectomy. CPCs were obtained by differential gel centrifugationfrom 8 mL venous blood and identified by standard immunocytochemistry using anti-Prostate SpecificAntigen (PSA) monoclonal antibody. A positive test was defined as ≥1 PSA staining cell/blood sample.Biochemical failure was defined as a serum PSA >0.2 ng/mL. Age, PSA at diagnosis, pT2a versus pT2b/c,Gleason score and the presence/absence of CPCs were compared with patient outcomes using Kaplan-Meiercurves and Cox`s hazard model.Results: Hundred and ninety-one men participated in the study, 107 (44.0%) had pT2b/c disease, 25 (13.1%)had a Gleason score ≥7, and 39 (20.4%) were positive for CPCs. Biochemical failure occurred in 39 (20.4%)patients which was associated with a Gleason score ≥ 7 and CPCs (+). Survival rates at 3, 5 and 10 years for menwith CPC (-) and CPC (+) were 100%, 100% and 89.6%, and 74.4%, 64.1% and 18.5% respectively (HR: 18.70).The median time to failure was 5.1 years in CPC (+) men versus 8.1 years in CPC (-) patients.Conclusion: Secondary CPC is a marker for minimal residual disease and it is associated with a worse prognosis.The lead time to failure over serum PSA is approximately 5 years. However they do not define whetherthe failure is local or systemic.

Abstract

Amaç: Radikal prostatektomiyle tedavi edilmiş pT2 prostat kanserli hastalarda dolaşımdaki ikincil prostat hücrelerinin (İPH’ler) prognostik değerini belirlemek. Gereç ve yöntemler: Bu prospektif gözlemsel çalışmada patolojik olarak prostata sınırlı prostat kanseri nedeniyle radikal prostatektomi yapılan erkekler değerlendirildi. Hastaların 8 ml venöz kan örneğinden diferansiyel jel santrifüjleme tekniğiyle İPH’ler elde edildi ve anti- prostat spesifik antijen (PSA) monoklonal antikorları kullanılarak standart immünohistokimyasal yöntemle tanımlandı. Kan örneğinde ≥1 PSA ile boyanan hücrenin varlığı pozitif test olarak tanımlandı. Serum PSA düzeyinin >0,2 ng/mL olması biyokimyasal başarısızlık olarak tanımlanmıştır. Hasta yaşı, tanı anında PSA, pT2b/c’ye karşın pT2a, Gleason skoru, İPH’lerin varlığı veya yokluğu Kaplan-Meier eğrileri ve Cox risk modeli kullanılarak hasta sonuçlarıyla karşılaştırılmıştır. Bulgular: Çalışmaya katılan 191 erkeğin 107’sinde (%44,0) pT2b/c hastalık mevcut olup, 25’inde (%13,1) Gleason skoru ≥7 ve 39’unda (%20,4) İPH pozitifti. Saptanan biyokimyasal başarısızlık Gleason skoru (≥7) ve İPH’lerinin varlığıyla ilişkiliydi. İPH (-) erkeklerde 3, 5 ve 10 yıllık sağkalım oranları sırasıyla %100, %100 ve %89,6 iken İPH (+) olanlarda sırasıyla %74,4, %64,1 ve %18,5 idi (HR: 18,70). İPH (+) ve İPH(-) erkeklerde başarısızlığa kadar geçen ortalama süre sırasıyla 5,1 ve 8,1 yıl idi. Sonuç: Dolaşımda İPH’lerinin varlığı minimal rezidüel hastalık belirteci olup kötü prognozla ilişkilidir. Serum PSA tespitinden başarısızlığa kadar geçen süre ortalama 5 yıldır. Ancak İPH’ler tedavi başarısızlığının lokal veya sistemik olup olmadığını tanımlamamaktadır. Anahtar Kelimeler: Biyokimyasal başarısızlık; dolaşımdaki prostat hücreleri; minimal rezidüel hastalık; patolojik olarak organa sınırlı; prostat kanseri; radikal prostatektomi.