Topical diltiazem and glyceryl-trinitrate for chronic anal fissure: A meta-analysis of randomised controlled trials

Kronik anal fissür tedavisinde topikal diltiazem ve gliseril-trinitrat: Randomize kontrollü çalışmaların meta-analizi

Özet

Objective: Surgical management of chronic anal fissure can result in permanent fecal incontinence. Topical treatments have a lower risk of severe complicationand are less expensive than surgical intervention. Rates of healing and compliance with topical agents vary in the reported literature. The aimof this study was to compare healing rates, incidence of headaches, and recurrence rates of chronic anal fissure in patients treated with topical diltiazem(DTZ) and topical glyceryl-trinitrate (GTN), with a view of identifying which agent should be used as first line non-operative therapy.Material and Methods: Randomized controlled trials (RCTs), published since January 2000, comparing topical DTZ and GTN for treatment of chronicanal fissure were identified and compared. End points included healing rates, headache due to treatment, and late recurrence (>12 weeks). A randomeffects meta-analysis model was used to compare outcomes.Results: All studies used 2% DTZ and 0.2% or 0.5% GTN, and treatment was continued twice daily for between 6-12 weeks. Nine RCTs compared rates ofhealing with topical DTZ (n= 379) and GTN (n= 351), there was no difference between the two groups [RR 1.04 (0.93-1.16), p= 0.48]. Eight RCTs reviewedincidence of headaches, DTZ was better tolerated [RR 0.15 (0.07-0.34), p< 0.00001]. Four RCTs reported late recurrence rates, DTZ was superior [RR 0.51(0.27-0.96), p= 0.04].Conclusion: Topical DTZ and GTN result in comparable healing rates; however, DTZ is superior with regards to headaches and late recurrence rates. DTZshould therefore be considered as first line non-operative treatment for chronic anal fissure.

Abstract

Giriş ve Amaç: Kronik anal fissürün cerrahi tedavisi kalıcı fekal enkontinansa neden olabilir. Topikal tedavilerde ciddi komplikasyon riski daha düşüktür ve bu tedaviler cerrahi müdahaleden daha ucuzdur. Literatürde topikal ajanlarla iyileşme ve uyum oranları değişiklik göstermektedir. Bu çalışmanın amacı, topikal diltiazem (DTZ) ve topikal gliseril-trinitrat (GTN) ile tedavi edilen hastalarda iyileşme oranlarını, baş ağrısı vakaları ve kronik anal fissür nüks oranlarını birinci basamak non-operatif tedaviler kapsamında karşılaştırmaktır. Gereç ve Yöntem: Ocak 2000’den beri yayımlanan, kronik anal fissür tedavisi için topikal DTZ ve GTN’yi karşılaştıran randomize kontrollü çalışmalar (Randomized Controlled Trials) tespit edilerek karşılaştırılmıştır. Karşılaştırma noktaları iyileşme oranları, tedaviye bağlı baş ağrısı ve geç nüks etme (> 12 hafta) olarak belirlenmiştir. Sonuçları karşılaştırmak için bir randomize meta-analiz modeli kullanılmıştır. Bulgular: Tüm çalışmalarda %2 DTZ ve %0,2 veya %0,5 GTN kullanılmıştır ve tedavi 6-12 hafta boyunca günde iki kez uygulanmıştır. Dokuz çalışmanın topikal DTZ (n= 379) ve GTN (n= 351) ile iyileşme oranları karşılaştırıldığında, iki grup arasında fark olmadığı görülmüştür (RR 1,04 [0,93- 1,16], p= 0,48). Baş ağrısı vakalarının incelendiği 8 çalışmada, DTZ’nin daha iyi tolere edildiği görülmüştür (RR 0,15 [0,07-0,34], p< 0,00001). Geç nüksetme oranlarının karşılaştırıldığı 4 çalışmada, DTZ’nin daha iyi olduğu tespit edilmiştir (RR 0,51 [0,27-0,96], p= 0,04). Sonuç: Her ne kadar Topikal DTZ ve GTN arasında iyileşme oranları arasında bir fark olmasa da baş ağrısı ve geç nüksetme değişkenlerinde DTZ’nin daha iyi olduğu görülmüştür. Bu nedenle DTZ, kronik anal fissür için birinci basamak non-operatif tedavi olarak düşünülmelidir.