MİLLİYETÇİLİK VE FAİLLİK BAĞLAMINDA DEDEMİN İNSANLARI

Özet

Bu çalışma Dedemin İnsanları filmini milliyetçilik kuramlarına dair sembol ve metinler aracılığıyla irdelemektedir. Çalışmada milliyetçiliği tartışırken, film metninde failin varlığı sorgulanmaktadır. Çalışmanın amacı dil, bayrak, ötekileştirme, cemaat gibi milliyetçilik kuramlarında değinilen temel kavram ve olguları metinler arası bir okuma ile incelemektir. Giriş bölümünde çalışmanın kuramsal dayanağını oluşturan yapısalcılık, post-yapısalcılık, sosyal bilimlerde milliyetçilik kuramları ve sinema milliyetçilik ilişkisi tartışılmaktadır. Milliyetçiliğin diğer gösterenlerinin yanı sıra ekonomi ve dil ile ilişkisinin üstünde durulmaktadır. İlerleyen bölümde film metninde milliyetçiliğin gösterenleri milliyetçilik kuramları bağlamında incelenmektedir. İnceleme yaklaşımı normatif değil pozitiftir, böylece çalışma filmin nasıl olması gerektiğinden ziyade, nasıl olduğu üstünde durmaktadır. Son bölümde ise filmin yönetmeni ile yapılan bir röportajda kendi sorduğu sorunun filmdeki cevabı aranmakta, bu soru son dönem Türk sinemasında yaygınlaştığı kabul edilen bir düşünce –devleti, yapıyı öne çıkaran; bireyi önemsizleştiren bir ikilik- ile birlikte tartışılmaktadır.

Abstract

This study analyzes the film Dedemin İnsanları (The People of My Grandfather) via symbols and texts about nationalism theories. The study questions the existence of the individual in the film text. The study aims to observe the integral concepts and facts in the theory of nationalism, such as language, flag, Othering, and community, through an intertextual reading of the film. First, the study discusses the theoretical backgrounds, such as post-structuralistic, structuralistic, and nationalistic theory in social science, and the relationship between nationalism and cinema, emphasizing the relationships among nationalism, economy, and language. Then it examines the significance of nationalism in the film text. The approach is not intended to be normative; rather it is positive, focusing on how film is to be, rather than how it has to be. The last section presents an interview with the director of the film about the dichotomy between civil society and the state, which trivializes the concept of the the individual and highlights structure in the Turkish Cinema in the new era.