Dergiler / sinecine: Sinema Araştırmaları Dergisi / 2010 / Cilt: 1 - Sayı: 2
SİNEMA YA DA İLAHİ AŞK: İSLAMİ SİNEMADA TASAVVUFİ YOLCULUKLAR
- Sayfa
- 31–55
- DOI
- —
Özet
1990’lar başındaki parlak döneminin ardından ivme kaybeden İslami Sinema, 2000’li yıllarda bir değişim içine girer. İslami kimliklerinden dolayı dışlandıklarını düşünen yönetmenler daha ılımlı, daha modern, daha kitlesel bir sinema yapma arzusuyla Tasavvuf Felsefesi’ni ve İlahi Aşk temasını izlek edinmiştir. Acının dilini kullanan patetik-İslami kahramanlar yeni dönemin metafizik-İslami kurmacasıyla uyum içindedir. Ama yönetmenlerin kitlesellik, entelektüelite ve "yeni bir üslup arayışı” onları sinemada zaman zaman da trajik ve epik kahramanlara benzetir. Bu paradoksal bir arayıştır. Çünkü, İslami sinemacıların “ötekilik endişesiyle” bir uzlaşı alanı olarak gördükleri Tasavvuf Felsefesi içinde “trajik kahraman” hayat bulamaz. Bu yazı da, “İlahi Aşk”ın bu çerçevede, bir “arayış” ve “imkansızlık” olarak İslami sinemaya nasıl yansıdığı üzerinedir.
Abstract
Islamic cinema went into decline after its brilliant period in 1990s, but at the beginning of the 21st Century directors who had felt excluded because of their Islamic identity, began to thematize Divine Love and Islamic mysticism in order to make a more modern and moderate cinema that appeals to the masses. Pathetic- Islamic heroes who use the language of pain are in accord with the Metaphysical- Islamic fiction of the new era. But the directors’ “search for a new style” that includes both intellectuality and the desire to appeal to the masses casts them as tragic and epic heroes. This search is a paradoxical one, because in Islamic mysticism which Islamic directors interpret as a subject of consensus due to the “anxiety of otherness,” the tragic hero cannot survive. Within this frame, this paper is about the reflection of “Divine Love” in Islamic cinema as both a “search” and an “impossibility.”