Oxidative stress in cervical cancer and its response to chemoradiation

Özet

Objectives: Cervical cancer (CaCx) is one of the leading causes of cancer-related death among women worldwide, with the great social and economicburden. Diagnoses in early stages can decrease mortality and morbidity rates. This study was conducted to evaluate the status of serum total antioxidantcapacity (TAC), and malondialdehyde (MDA) and copper concentrations among patients with CaCx to determine the level of oxidative stress and effect onwhich of chemoradiation.Materials and Methods: Fifty patients with histopathologically proven CaCx who visited the department of oncology & gynaecology and 50 age-matchedhealthy females were selected for the study. Serum TAC, MDA, and copper were estimated in both study groups. The effect of chemoradiation on these wasestimated in patients with CaCx.Results: The mean ± standard deviation age of the patients was 43.98±6.38 years, whereas that of the controls was 31.56±6.84 years. The mean serumcopper and MDA concentrations in the patients was significantly higher as compared with the controls, whereas the mean TAC in the patients wasreduced when compared with the controls. After chemoradiation, there was a significant increase and decrease in TAC and MDA, respectively, afterchemoradiotherapy, whereas the changes in the copper concentrations were insignificant.Conclusion: These results suggest that patients with CaCx were in oxidative stress because the oxidative parameters in serum (copper, MDA) wereincreased and the defensive TAC was decreased in patients with CaCx and chemoradiotherapy improved their anti-oxidant capacity. Further studies areneeded to evaluate the concurrent use of antioxidants with chemoradiotherapy for improving the disease prognosis.

Abstract

Amaç: Büyük bir sosyal ve ekonomik yükü olan rahim ağzı kanseri, dünya genelindeki kadınlar arasında kansere bağlı ölümlerin önde gelen nedenlerinden biridir. Erken evrelerdeki tanısı, mortalite ve morbidite oranlarını azaltabilmektedir. Bu çalışma, oksidatif stres düzeyini ve kemoradyasyonun etkisini belirlemek için rahim ağzı kanserli hastalarda serum total antioksidan kapasitesi (TAK) ile malondialdehit (MDA) ve bakır konsantrasyonlarının durumunu değerlendirmek amacıyla yapıldı. Gereç ve Yöntemler: Onkoloji ve jinekoloji anabilim dalına başvuran, histopatolojik olarak rahim ağzı kanseri olduğu kanıtlanmış 50 hasta ve yaş-uyumlu 50 sağlıklı kadın çalışma için seçildi. Her iki çalışma grubunda da serum TAK, MDA ve bakır değerleri ölçüldü. Kemoradyasyonun bunlar üzerindeki etkisi rahim ağzı kanserli hastalarda değerlendirildi. Bulgular: Hastaların ortalama yaşı ± standart sapma 43,98±6,38 yıl iken, kontrollerin ise 31,56±6,84 yıl idi. Hastalarda ortalama serum bakır ve MDA konsantrasyonları kontrollerle karşılaştırıldığında anlamlı derecede yüksek iken, ortalama TAK değeri kontrollere göre azaldı. Kemoradyoterapi sonrasında sırasıyla TAK ve MDA’da anlamlı bir artış ve azalma mevcuttu, bakır konsantrasyonundaki değişiklikler ise anlamlı değildi. Sonuç: Bu bulgular; rahim ağzı kanserli hastaların oksidatif stres içerisinde olduklarını, çünkü bu hastalardaki serum oksidatif parametrelerin (bakır, MDA) arttığını ve koruyucu TAK’nin azaldığını ve kemoradyoterapinin antioksidan kapasitelerini artırdığını göstermektedir. Hastalık prognozunu iyileştirmede, antioksidanların kemoradyoterapi ile eş zamanlı kullanımını değerlendirmek için ileri çalışmalara gereksinim duyulmaktadır.