C-peptid Ölçümü Tip 2 Diabetes Mellitusda Tedavi Seçiminde Gerekli Olmayabilir: Retrospektif Bir Analiz

C-peptide Measurement may not be Necessary for Choosing a Treatment Modality in Type 2 Diabetes Mellitus: A Retrospective Analysis

Özet

Amaç: C-peptid beta hücre fonksiyonunu gösteren özgül bir belirteçtir ve tedavi algoritmasında kullanıma sahip olabilir. Bu retrospektif değerlendirmede, daha önce tanı almış ve tedavi altındaki tip 2 diyabet mellitus (T2DM) hastalarının tedavilerinin güncel kılavuzda yer alanCP güdümlü tedavi önerileri ile uyumunun incelenmesi amaçlandı. Gereç ve Yöntem: Bu retrospektif çalışmaya kliniğimize başvuran, klinik kayıtları ve eşzamanlı açlık plazma glukozu, c-peptid düzeyi veHbA1c düzeyi ölçülmüş 179 T2DM hastası alındı. CP düzeyleri tedavi altında ölçüldü ve tedavi değiştirme veya yeni tedavi başlama amacıyla kullanılmadı. Analiz için SPSS 17.0 paket programı kullanıldı.Bulgular: Ortalama CP düzeyi tüm hastalarda 2.71 ng/mL saptandı. On iki hastada (% .7) yetersiz rezervuar (CP<0.5 ng/mL), yetmiş hastada (%39.1) sınırda rezervuar (CP: 0.5-2 ng/mL) ve 97 hastada (%54.2) yeterli rezervuar bulunmuştur. Her üç grup da yaş, cinsiyet, açlıkkan glukozu ve HbA1c açısından benzerdir. Yeterli rezervuar grubunda metformin kullanımı daha sık iken, yetersiz rezervuar grubundakitüm hastalar insulin kullanmaktadır. Tartışma: CP ölçümünün literatürde diyabet tipi belirleme, tedavi yanıtını tahmin etme ve beta hücre rezervuarını gösterme gibi endikasyonları olsa da, bu çalışma sonucunca T2DM hastaları için tedavi seçiminde CP ölçümünün kullanımının kısıtlı olduğunu düşünmekteyiz.

Abstract

Purpuse: C-peptide (CP), generated during the cleavage of proinsulin to form insulin, serves as a speci?c marker of insulin-secreting beta cell function. Since CP is utilized to assess the secretion of insulin, it may act as an indicator in the treatment algorithm of diabetes. The present retrospective study aimed to demonstrate whether patients previously diagnosed with type-2 diabetes (T2DM) and on antidiabe- tic treatment received the recommended CP-guided treatment mentioned in the current guideline. Material and Method: A total of 179 patients, previously diagnosed with T2DM, were admitted to our outpatient clinic with complete cli- nical records and simultaneously measured fasting CP, glucose, and hemoglobin A1c (HbA1c) levels. We did not use the CP levels measu- red during the current course of treatment as a marker to designate or change treatment in the current study. Data were analyzed using the SPSS version 17.0. Results: The mean CP level for all patients was 2.71 ng/mL. Twelve patients ( .7%) had insuf?cient reservoir (CP < 0.5 ng/mL), 70 (39.1%) exhibited borderline reservoir (CP: 0.5-2.0 ng/mL), and 97 (54.2%) had suf?cient reservoir of beta cells. All three groups were similar re- garding age, gender, fasting glucose, and HbA1c. Metformin was more frequent in patients with suf?cient reservoir, whereas all patients in the insuf?cient group were taking insulin. Conclusion: Although the literature on diabetes provides enough evidence on the use of CP in various indications, such as determining diabetes subtype, predicting treatment response, and residual beta cell reservoir, we conclude that it may have a limited use as factor de- ciding the choice of treatment in patients with T2DM.