Non-Feasibility to Estimate the Need for Reversal of Neuromuscular Relaxation from the Applied Rocuronium Dosing Pattern: A Retrospective Analysis of Anaesthesia Records

Uygulanan Rokuronyum Dozaj Şeklinden Nöromüsküler Bloğu Geri Döndürme Gereksiniminin Tahmin Edilememesi: Anestezi Kayıtlarının Retrospektif Bir Analizi

Özet

Objective: Some anaesthetists are convinced that a long interval since the last relaxant dose may be sufficient to recover from anaesthesia without a pharmacological reversal. We intended to demonstrate that the dosing pattern of rocuronium could not predict the necessity of reversal. Methods: In a cohort analysis, we retrospectively analysed 180 anaesthesia records of adult patients who underwent elective surgical interventions in general anaesthesia and tracheal intubation with rocuronium-induced neuromuscular blockade. The extracted records were divided to 3 post hoc groups of 60 each, according to the reversal method employed at the end of anaesthesia: group N with neostigmine, group S with sugammadex and group Z without pharmacological reversal. All cases were terminated after achieving a train of four ratio of 0.9. Dosing patterns of rocuronium were compared by applying a novel pharmacometric calculation method, residual drug activity coefficient (RDAC), which employs both the administered individual drug doses in mg kg-1 and the timing of each drug administration in relation to the time of extubation. The rocuronium dosing pattern was correlated with the employed method of neuromuscular blockade reversal. Results: The dosing for rocuronium in patients without pharmacological reversal was lower than that in both reversal agent groups (n=0.58±0.21, S=0.58±0.17 and Z=0.47±0.17), but there was still a large overlap in the RDAC. Conclusion: The dosage profile of rocuronium alone cannot predict the possibility to refrain from pharmacological reversal.

Abstract

Amaç: Bazı anestezi uzmanlarına göre, en son uygulanan nöromüsküler bloker dozundan itibaren geçen uzun bir aralık, farmakolojik bir geri dönüş olmaksızın, anesteziden sonra derlenme için yeterlidir. Bu çalışmada amaç rokurunyum dozaj şeklinin, geri dönüş gerekliliğini öngöremediğini göstermektir. Yöntemler: Bu kohort çalışmada, genel anestezi altında elektif cerrahi müdahale ve rokuronyum ile indüklenen nöromusküler blokaj ile trakeal intübasyon uygulanan 180 yetişkin hastanın anestezi kayıtları retrospektif olarak değerlendirildi. Elde edilen kayıtlar, anestezi sonunda uygulanan geri dönüş yöntemine göre her biri 60 kişiden oluşan 3 post hoc gruba ayrıldı: neostigmin kullanılan Grup N, sugammadeks kullanılan Grup S ve farmakolojik geri dönüş kullanılmayan Grup Z. Tüm vakalar "train of four" oranı 0.9 elde edilince sonlandırıldı. Rokuronyumun doz paterni, yeni bir farmakometrik hesaplama metodu (rezidüel ilaç aktivite katsayısı) uygulanarak karşılaştırıldı. Bu katsayı mg kg-1 olarak uygulanan bireysel ilaç dozlarını ve ekstübasyon zamanıyla ilişkili olarak her ilaç uygulama zamanlamasını kullanmaktadır. Rokuronyum dozaj şekli ile uygulanan nöromusküler blokaj geri dönüş yöntemi ile ilişkiliydi. Bulgular: Farmakolojik geri dönüş kullanılmayan hastalarda rokuronyum dozajı, geri dönüş ajanı kullanılan diğer iki gruba göre daha düşüktü (n=0,58±0,21, S=0,58±0,17 ve Z=0,47±0,17). Ancak RDAC değerinde halen büyük bir örtüşüm (overlap) vardı. Sonuç: Tek başına rokuronyum dozaj profili farmakolojik geri dönüşten kaçınma olasılığını öngöremez.