Üç kuşak üç katliam: 1894'ten 1915'e Ermeni çocuklar ve yetimler

Three generations three massacres: Armenian children and orphans from 1894 to 1915

Özet

Bu makalede, geç Osmanlı döneminde anne babalarını kaybetmiş üç farklı kuşak Ermeni yetimleri konu ediliyor. 1894-1896 Hamidiye Katliamları, 1909 Adana Katliamı ve son olarak 1915te Ermenilerin yaşadığı coğrafyaya istisnasız yayılan sistematik ve organize katliam neticesinde çok sayıda Ermeni çocuk yetim kalmıştır. Makalenin hedefi Osmanlı tarihinin geleneksel olarak önemli addettiği konuların dışına çıkıp çocukları merkeze koyan, çocukları tarihin bir parçası olarak ele alan farklı bir tarih kurgusu sunmaktır. Böylelikle, yazı sadece çocukların tarihin yapımında (ve yazımında) ihmal edilen rolüne değil, aynı zamanda da bu makalede incelenen dönem süresince artan siyasi önemlerine işaret ediyor.

Abstract

In this article, I focus on three different generations of Armenian orphans, who lost their parents during the late Ottoman period. First, 1894-1896 Hamidian massacres, then the Adana Massacres of 1909 and finally the systematic and organized massacres in 1915 that spread invariably to the entire geography where Armenians lived, left behind innumerable Armenian orphans. The aim of this article is to go beyond those subjects of Ottoman history that are traditionally considered important and to pursue an alternative narrative that puts children at the center, that addresses children as parts of history. As a consequence, the paper not only points to the neglected role of children in the making (and writing) of history, but it also stresses the growing political importance of children in the period under question.