Sessizliğin Dili: Türk İşaret Diline Dair Gözlemler

Özet

Türk İşaret Dili, Türkiye'deki işitme engellilerin iletişim aracı olarak kullandıkları ana dilleridir. Kendine özgü bir grameri, gramatikalleşen birimleri, ifade araçları vb. bulunan Türk işaret dili, dilbilimin gramatikalleşme, dil ilişkileri, ikonizm gibi değişik araştırma alanları açısından ilginç malzemeler sunmakta ve yapılan az sayıdaki çalışma nedeniyle araştırılmayı beklemektedir. Türk işaret dili, anlamsal derecelendirme, yöresel diyalektler, dilbilimsel değişme gibi doğal bir dilde olabilecek her türlü gerçekleşmeyi barındırabilen bir iletişim sistemidir. Bu makalede, Türk işaret diline ilişkin gözlemlerin paylaşılması ve bu ilgi çekici dilin, ana hatlarıyla ilgililerinin dikkatine sunulması amaçlanmaktadır. Çalışmada Türk işaret dilinin fonolojik, sentaktik, semantik özellikleri ve dikkat çeken diğer dilbilimsel yönleri, ana başlıklar hâlinde, genel fikir uyandıracak şekilde sunulacaktır

Abstract

Turkish Sign Language is the native language of the deaf community living in Turkey. Having its own grammar, grammaticalizing units and linguistic devices, Turkish Sign Language presents challenging linguistic features related to grammaticalization, linguistic contact, iconism etc., and it deserves attention due to the scarcity of existing research in this area. Turkish Sign Language is a communication system including all kinds of phenomena a natural language can have, such as semantic graduation, regional dialects, and linguistic change. This article aims to share some observations on Turkish Sign Language and to present this challenging language and its general features to those interested in it. In this study the phonological, syntactic, semantic features and other attributive characteristics of Turkish Sign Language will be discussed under a variety of main titles in order to provide a general opinion on the topic.