AHLÂK FELSEFESİNDE TEOLOJİK İRADECİLİK VE BAZI ELEŞTİRİLER

Özet

Tanrı ile ahlâk arasında nasıl bir ilişki kurulabileceği başta Ortaçağ İslam ve Hıristiyan felsefesi olmak üzere felsefe tarihi boyunca çokça tartışılan konulardan biri olmuştur. Teolojik iradecilik, Tanrı ile ahlâk arasında olumlu bir ilişki kurarak, ahlâki özelliklerin varlığını doğrudan tanrısal eylemlere dayandırmaktadır. Bu makale, teolojik iradeciliğe getirilen en önemli dört eleştiriyi ele alarak, teolojik iradeciliğin meta etik bir görüş olarak en azından savunulabilir bir konumda olduğunu göstermeyi amaçlamaktadır. Buna ek olarak, teolojik iradeciliğe getirilen bu eleştirilere verilen yanıtlar göz önünde bulundurularak, savunulabilir bir teolojik iradeciliğin kapsamı hakkında da sonuçlara ulaşmaktadır

Abstract

The relationship between God and morality is one of the much-discussed issues throughout the history of philosophy especially in Medieval Islamic and Christian philosophy. Theological voluntarism, by setting a positive relationship between God and morality, attributes ontology of moral properties directly to divine actions. This article, through examining four most important criticisms to theological voluntarism, aims to show that theological voluntarism as a metaethical position, is at least defensible. In addition to that, by taking into consideration responses to these critics, reaches to conclusion about the content of a defensible theological voluntarism