Shakespeare’in Teatralliği: Hamlet, Macbeth ve Othello

Özet

Bu çalışmada tiyatronun temel unsuru olan fakat gündelik yaşamda ve diğer sanat dallarında kendine genişçe yer bulan teatrallik kavramı ana hatlarıyla tartışılmaya çalışılmış, buradan hareketle Shakespeare’in en bilinen tragedyaları Hamlet, Macbeth, ve Othello üzerinden teatral örnekler somutlaştırılmaya çalışılmıştır. Öncelikle teatrallik kavramının temel kuramsal çerçevesi oluşturularak metafor, bakış, ten, rol ve kendilik kavramları ile ilişkisi ortaya konmuş; fenomenolojik bir çerçeve çizilmiştir. Bu bağlamda oyunlarda ironi, parodi, bilmecemsi ve çift anlamlı sözcük kullanımı gibi dilde teatral unsurlarla karşılaşılmış; karakter, oyuncu, oyun ve gerçeklik üzerine düşünülerek, temelde teatralliğin kendini gösterme biçimine odaklanılmıştır. Sonuç olarak “bütün Dünya bir sahne” olabileceği gibi bütün sahnenin de bir Dünya olabileceği ikriyle teatralliğin tiyatro ve gündelik yaşamda yaratıcı ve dönüştürücü gücü vurgulanmıştır.

Abstract

This article attempts to discuss the concept of theatricality, the main component of theatre which is commonly used in daily life and other branches of art as well, and to examine the examples of theatricality in Shakespeare’s most famous tragedies: Hamlet, Macbeth and Othello. Firstly, the theoretical framework of theatricality and phenomenological attitude are drawn, and the relationship between theatricality and the concepts of “metaphor”, “gaze”, “lesh and body”, “role and self” is introduced. Within this context, the linguistic elements creating theatricality such as irony, parody, riddling, puns are pointed out; playing, reality, character and actor are considered from a theatrical perspective with reference to the issue of theatricality. Consequently, it is emphasized that (presenting the –self within the representation) like “The World [can be] a stage”, the stage can be a World and that theatricality has a creative and transformative power in both theatre and daily life.