Künt ve penetran mesane yaralanmaları

Özet

Amaç: Künt ve penetran travma ile mesane yaralanması gelişen hastalara uyguladığımız tanı ve tedavi protokollerimizi gözden geçirmeyi amaçladık. Gereç ve yöntem: Ocak 1996-Ocak 2009 tarihleri arasında mesane travması nedeniyle Üroloji ve Genel Cerrahi kliniklerinde yatırılan 52 hasta geriye dönük olarak değerlendirildi. Bulgular: Hastaların 43’ü (%81) erkek, 9’u (%19) kadındı ve yaşları 17 ila 70 arasında (ortalama 31.9±12.11) idi. Hastaların 28’inde penetran (%54), 24’ünde künt (%46) travmaya bağlı mesane yaralanması mevcuttu. Hastaneye nakil süresi ortalama 155±34.12 (dağılım 30-1440) dk olarak tespit edildi. Retrograd sistografi 28 hastaya yapılabildi. Hemodinamik olarak stabil olmayan kalan 24 hastaya mesane rüptürü tanısı laparatomi esnasında konuldu. Penetran travma nedeniyle yaralanan 28 hastanın tümünde ve künt travma nedeniyle yaralanan 24 hastanın 13’ünde olmak üzere toplam 41 hastada (%79) intraperitoneal mesane rüptürü vardı. Künt travma nedeniyle yaralanan 24 hastanın 11’inde (%21) ekstraperitoneal rüptür mevcuttu. İntraperitoneal mesane yaralanması olan hastalarda olaya batın içi organ yaralanmaları daha çok eşlik ederken, ekstraperitoneal mesane yaralanması olan hastalarda olaya daha çok kemik fraktürleri eşlik etmekteydi. İntraperitoneal mesane rüptürü olan 41 hastada primer sütür ile mesane onarımı yapıldı. Bu hastaların 14’üne sistostomi konuldu. Sistografilerde ekstraperitoneal rüptür saptanan 11 hastanın 7’si üretral foley kateter konarak tedavi edildi. Ekstraperitoneal yaralanması olan 4 hasta ise rüptür büyük ve ekstravazasyon yaygın olduğundan primer mesane onarımı yapıldı. Akut respiratuar distress sendromu tablosu gelişen bir hasta ameliyat sonrasında kaybedildi. Postoperatif morbidite açısından değerlendirildiğinde 4 hastada yara enfeksiyonu, 2 hastada pnömoni, 1 hastada intraabdominal abse, 1 hastada enterokutanöz fistül, 1 hastada evisserasyon görüldü. Sonuç: Mesane travmaları erken tanı ve uygun tedaviye çok iyi yanıt verirler. Eşlik eden organ yaralanmaları morbidite ve mortaliteyi arttırabilmektedir.

Abstract

Objectives: We aimed to review our diagnostic and treatment protocols for patients with injured bladders by blunt and penetrating traumas. Materials and methods: Fifty-two patients with injured bladders hospitalized in the Urology and General Surgery clinics between January 1996 and January 2009 were retrospectively evaluated. Results: Of the patients 43 (81%) were males and 9 (19%) were females, and their ages were between 17 and 70 (mean 31.9±12.11). Twenty eight (54%) of the patients were injured by penetrating and 24 (46%) by blunt traumas. The mean transportation time to hospital was 155±34.12 (range 30-1440) min. Retrograde cystographies could only be done in 28 patients. In the remaining hemodynamically unstable 24 patients, bladder injuries were diagnosed during laparatomy. Totally 41 (79%) patients including all 28 penetrating injuries and 13 of 24 blunt injuries had intraperitoneal bladder rupture. The rupture was retroperitoneal in the remaining 11 (21%) patients injured by blunt traumas. Intraabdominal adjacent organ injuries were more frequent in intraperitoneally ruptured cases. In extraperitoneally ruptured patients bone fractures were the main adjacent pathologies. Intraperitoneal rupture of all 41 patients was sutured primarily and we replaced a cystostomy tube in 14 of these patients. In 7 of 11 cystographically diagnosed retroperitoneal ruptures we only replaced a urethral Foley catheter for treatment. In the remainining 4 patients the bladder was sutured primarily because wide rupture and diffuse extravasation. One patient was lost because of acute respiratory distress syndrome developed following surgery. Wound infections, pneumonia, intraabdominal abcess, enterocutaneous fistula, and evisceration were seen as postoperative complications in 4, 2, 1, 1, and 1 patients, respectively. Conclusions: When diagnosed early the success rate of treatment in bladder injuries was quiet high. The adjacent organ injuries were the main pathologies increasing the postoperative morbidity and mortality.