Dergiler / Türk Üroloji Dergisi/Turkish Journal of Urology / 2010 / Cilt: 36 - Sayı: 3
Türkiye’deki üroloji eğitimine ve üroloji mesleğine bakış: Anket sonuçlarının değerlendirilmesi
- Sayfa
- 298–301
- DOI
- —
Özet
Amaç: Türkiye’deki asistan ve yeni uzmanların üroloji eğitimi ve üroloji mesleği hakkındaki görüş ve düşüncelerini değerlendirmektir. Gereç ve yöntem: Anket çalışmasına 83 asistan ve yeni uzman katıldı. Toplam 25 sorudan oluşan anket 20 dk’lık bir süre dilimi içinde katılımcının kendisi tarafından doldurularak uygulandı. Bulgular: Katılımcıların %90’ı (76/83) üroloji branşını seçmekten memnun idi, ancak bunların %22.4’ü (17/76) şansları olsa üroloji eğitimlerini başka bir kurumda almak istediklerini bildirdiler. Eğitim aldığı kurumun teorik eğitimini %14’ü (9/63) yeterli bulmaktadır. Yeterli bulmayan katılımcılara bu durumun eğiticilerden kaynaklanan sebebinin ne olabileceği sorulduğunda %47’si (39/83) eğiticilerin eğitim saatinde asistanlara ders anlatmadığını bildirdiler. Mesleğinizi ülkemizde mi yoksa yurt dışında mı icra etmek istiyorsunuz şeklindeki soruya %57 ülkemizde, %14 fark etmez şeklinde cevap alındı. Sonuç: Üroloji ihtisas eğitimi alan asistanlar genel olarak çalışma tatminine ulaşabilmektedir. Ülkemizde eğitim kurumlarının akredite olabilmek için gösterdikleri çabalar göz önüne alındığında asistan karnelerine bir düzenlemenin getirilmesi önerilmektedir. Eğiticilerin %47’sinin asistanlara teorik ders anlatmaması düşündürücüdür. Üroloji mesleğini ülkemizde ve Sağlık Bakanlığı’na bağlı olarak sürdürmek halen geleceğin ürologları açısından cazibesini yitirmemiştir.
Abstract
Objective: To evaluate the aspects and thoughts of urology residents and new specialists about urology education and urology profession in Turkey. Materials and methods: Eighty three residents and new specialists were included in the survey. The survey, which was consisted of 25 questions, was fulfilled in 20 min period by the participants themselves. Results: Ninety percent (76/83) of the participants were glad to choose urology specialty, but 22.4% (17/76) of those stated that they wished to take their urology education in another institution if they had chance. Fourteen percent (9/63) finds the theoretical education of their institution sufficient. When they were asked that what possible reasons of insufficiency of institution arising from their teachers could be, the 47% (39/83) of unsatisfied participants reported that the teachers did not give lessons at education times. When they were asked whether they preferred to practice their profession in our country or abroad, 57% preferred to practice in our country and 14% had no preference. Conclusion: The residents taking urology specialty education are satisfied with their work in general. Considering the efforts of education institutions to become accredited, the reorganization of residents’ report cards is suggested. It is very challenging that 47% of the educators do not give theoretical lessons to residents. Practicing urology in our country in relation with Ministry of Health has not yet lost its attraction among the urologist of near future.