Dergiler / Ulusal Travma ve Acil Cerrahi Dergisi / 2018 / Cilt: 24 - Sayı: 1

Which common test should be used to assess spleen autotransplant effect?

Dalak ototransplatının etkisini değerlendirme? Hangi sık kullanılan testi seçelim?

Sayfa
16–19
DOI
—

Özet

AMAÇ: Eskiden total splenektomi travmatik dalak yaralanmalarında tek seçimdi. Ancak modern tıpta cerrahidışı tedavi ve dalağı koruyucu teknikler tercih edilmektedir. Cerrahın splenektomi uygulamaya sevk edildiği bazı durumlarda dalağın ototransplantasyonu dalak fonksiyonunu koruyabilir. Dalak ototransplantı etkisini en iyi değerlendirme yönteminin seçimi yıllarca tartışma konusu olmuştur. Bu çalışmada implante edilmiş dalağın fonksiyonunu değerlendirmede çokça kullanılan üç testi karşılaştırdık. GEREÇ VE YÖNTEM: Laparotomi ve splenektomi adayı 10 hasta çalışma katılımcılarını oluşturmuştu. Splenektomi yaptıktan sonra her hastanın omentum majusu içine beş dalak parçası implante ettik. Üç ay sonra implante edilmiş dalağın fonksiyonu nükleer eritrosit sintigrafisi, periferik kanda serum immünoglobülin M (IgM) düzeyif ve Howell-Jolly (HJ) cisimciklerinin varlığıyla değerlendirildi. BULGULAR: Hastaların hepsinde periferik kandan yapılan yayma testi patolojik değildi. Yalnızca bir olguda IgM düzeyi normalden düşüktü, başka birinde sintigrafi nakledilen böbreği göstermemişti. TARTIŞMA: Bu testlerin tümünde benzer sonuçlar alınabilir. Ancak bulunabilirliği, düşük maliyeti ve kolayca uygulanabilirliği nedeniyle periferik kandan yayma preparatının implante edilmiş dalak fonksiyonunu değerlendirmede ilk seçenek olduğu düşünülebilir.

Abstract

AMAÇ: Eskiden total splenektomi travmatik dalak yaralanmalarında tek seçimdi. Ancak modern tıpta cerrahidışı tedavi ve dalağı koruyucu teknikler tercih edilmektedir. Cerrahın splenektomi uygulamaya sevk edildiği bazı durumlarda dalağın ototransplantasyonu dalak fonksiyonunu koruyabilir. Dalak ototransplantı etkisini en iyi değerlendirme yönteminin seçimi yıllarca tartışma konusu olmuştur. Bu çalışmada implante edilmiş dalağın fonksiyonunu değerlendirmede çokça kullanılan üç testi karşılaştırdık. GEREÇ VE YÖNTEM: Laparotomi ve splenektomi adayı 10 hasta çalışma katılımcılarını oluşturmuştu. Splenektomi yaptıktan sonra her hastanın omentum majusu içine beş dalak parçası implante ettik. Üç ay sonra implante edilmiş dalağın fonksiyonu nükleer eritrosit sintigrafisi, periferik kanda serum immünoglobülin M (IgM) düzeyif ve Howell-Jolly (HJ) cisimciklerinin varlığıyla değerlendirildi. BULGULAR: Hastaların hepsinde periferik kandan yapılan yayma testi patolojik değildi. Yalnızca bir olguda IgM düzeyi normalden düşüktü, başka birinde sintigrafi nakledilen böbreği göstermemişti. TARTIŞMA: Bu testlerin tümünde benzer sonuçlar alınabilir. Ancak bulunabilirliği, düşük maliyeti ve kolayca uygulanabilirliği nedeniyle periferik kandan yayma preparatının implante edilmiş dalak fonksiyonunu değerlendirmede ilk seçenek olduğu düşünülebilir.