Problematizing modernity in Turkish foreign policy: Identity, sovereignty and beyond

Türk dış politikasında moderniteyi sorunsallaştırmak: Kimlik, egemenlik ve ötesi

Özet

Modern egemenlik ve milli kimlik, modern uluslararası siyasetin öznesi Vestfalyan devletin iki ana boyutunu oluşturur. Türk dış politikasında "eleştirel/kültürel" çalışmaların büyük çoğunluğu kimlik boyutunu tartışmaya açmakta ve Batılı kimliğin Türk dış politikasında oynadığı rolü incelemektedir. Fakat, egemenliğin Türk dış politikasındaki yeri devlet-merkezcilik sebebiyle genellikle ihmal edilmektedir. Halbuki, "Türkiye"nin sınırları çizili bir bütünlük olarak yeniden üretimi Türk dış politikasının en temel özelliğidir. Ayrıca, egemenliğe yönelik bu ilgisizlik, kimlik ve egemenlik arasındaki etkileşimin gözardı edilmesine de sebep olmaktadır. Türkiye'nin Batılı kimlik arayışı ile kendini modern Vestfalyan bir devlet olarak yeniden üretmesi çok yakından ilişkilidir. Kimlik ile egemenlik arasındaki bu özel bağ ışığında, bu çalışma (modern) özneliğin sorunsallaştırılmasını merkeze alan yeni bir dış politika kavramsallaştırması önermektedir.

Abstract

Modern sovereignty and national identity are two main dimensions of the subjectivity of modern international politics: the Westphalian polity. Majority of "critical/cultural" studies of Turkish foreign policy open up the identity dimension and examine the role of Western identity in Turkish foreign policy. Nevertheless, the place of sovereignty in Turkish foreign policy draws not much attention due to state-centrism. Indeed, the reproduction of "Turkey" as a bounded totality is essential characteristics of Turkish foreign policy. Moreover, this lack of attention to sovereignty also results in the negligence of the role of interaction between identity and sovereignty in Turkish foreign policy. In effect, Turkey's search far Western identity cannot be thought apart from its subscription to Westphalian polity. In light of this intimate nexus between identity and sovereignty, this study offers a noval conception of Turkish foreign policy, which frames foreign policy as the production of particular subjectivity.