Evaluation of Hyperbaric Oxygen Therapy in the Management of Diabetic Foot Ulcers

Hiperbarik Oksijen Tedavisinin Diyabetik Ayak Ülserleri Üzerinde Etkinliğinin Değerlendirilmesi

Ayşe Serra ÖZEL,Lütfiye Nilsun ALTUNAL,Zeynep Şule ÇAKAR,Merve ÇAĞLAR ÖZER

Özet

Objective: Hyperbaric oxygen therapy (HBOT) is a medical treatment method that involves sessions of breathing 100% oxygen, and it is a commonly used supportive therapy for patients with diabetic foot ulcer (DFU). The present study aimed to evaluate the efficacy of HBOT in patients with DFU. Methods: Among DFU patients followed-up between 2016 and 2018 at a single hospital, 30 patients who underwent HBOT and 42 patients who did not were randomly selected and the epidemiological and clinical characteristics of both groups, as well as the clinical outcomes of the patients at the end of treatment were compared. Results: Twenty-six patients (86.7%) in the HBOT group and 14 patients (33.3%) in the non-HBOT group were classified as PEDIS score 3–4 (p=0.000). The rate of re-hospitalization was significantly higher in the HBOT group (p=0.005). The rate of major and minor amputations were found to be similar in both groups, but it was more likely to be distally located in the HBOT group (p=0.035 vs. p=0.128). Conclusion: The greater rate of re-hospitalization and need for surgical intervention in the HBOT group may have been related to the presence of advanced stage DFU. The amputation rate was similar in both groups. Randomized, prospective, multicenter studies are needed to further evaluate HBOT efficacy

Abstract

Amaç: Hiperbarik oksijen tedavisi (HBOT), hastaya aralıklı olarak %100 oksijen solutularak uygulanan medikal bir tedavi yöntemi olup diyabetik ayak ülseri (DAÜ) olan hastalarda yaygın olarak kullanılan destekleyici bir tedavi yöntemidir. Çalışmamızda DAÜ olan hastalarda HBOT’nin etkinliğinin değerlendirilmesi amaçlandı. Gereç ve Yöntem: Hastanemizde 2016–2018 yılları arasında takip edilmiş HBOT alan 30 hasta ve HBOT almayan 42 hasta rastgele olarak seçildi, her iki grubun epidemiyolojik, klinik özellikleri ve hastaların tedavi bitiminde klinik sonuçları karşılaştırıldı. Bulgular: Hiperbarik oksijen tedavisi alan grupta 26 hasta (%86.7), almayan grupta 14 hasta (%33.3) PEDIS 3–4 idi (p=0.000). HBOT alan grupta yeniden hastaneye yatış oranlarının anlamlı olarak daha fazla olduğu görüldü (p=0.005). Majör ve minör amputasyon ile sonuçlanma oranları her iki grupta benzer olmakla birlikte HBOT alan grupta amputasyon seviyesinin almayan gruba göre daha distalde olduğu görüldü (p=0.035 ve p=0.128). Sonuç: Çalışmamızda HBOT alan grupta hastaların tekrar hastaneye yatış oranının ve cerrahi girişim ihtiyacının daha fazla olmasının bu hastalarda DAÜ’nün ileri evrede olması ile ilişkili olabileceği düşünülmüştür. Her iki grupta amputasyon oranları benzer olup HBOT etkinliğinin değerlendirilmesi için daha fazla sayıda randomize, plasebo kontrollü çok merkezli çalışmaya ihtiyaç vardır.