Dergiler / Retina-Vitreus / 2006 / Cilt: 14 - Sayı: 2
Diabetik makula ödeminde intravitreal triamsinolon enjeksiyonunun etkinliği: Uzun süreli takip sonuçları
- Dergi
- Retina-Vitreus
- Sayfa
- 123–126
- DOI
- —
Özet
Amaç: Diabetik makula ödeminde intravitreal triamsinolon enjeksiyonunun uzun dönem etkinliğini araştırmak ve komplikasyonlarını belirlemek. Gereç ve Yöntem: Lazer fotokoagülasyona karşın diffüz diabetik makula ödemi olan 39 olgunun 58 gözü çalışma kapsamına alındı. Bu gözlere 4 mg/0.1 ml intravitreal triamsinolon enjekte edildi. Olguların uygulama öncesinde ve sonrası takiplerinde en iyi düzeltilmiş logMAR görme keskinliği, göziçi basıncı ve Optik Koherens Tomografi (OCT) ile santral fovea kalınlığı ölçümleri alındı, lensin durumu ve takiplerde gelişebilecek komplikasyonlar kaydedildi. İstatistiksel değerlendirmelerde gruplar arası ölçümlerdeki farklılıklar için Friedman’ın iki yönlü varyans analizi ve santral fovea kalınlığında azalma ile görme keskinliği arasındaki ilişkinin değerlendirilmesi için Sperman’ın korelasyon katsayısı kullanıldı. Bulgular : Ortalama takip süresi14,0±4,8 ay (12-26ay) idi. Uygulama öncesi ortalama makula kalınlığı 709.90±295.14 μm iken 1. ayda 282.81±138.03 μm, 3. ayda 323.23±199.62 μm, 6. ayda 443.19±253.16 μm, 12. ayda ise 396.05±275.96 idi. Tüm kontrollerde elde edilen ortalama fovea kalınlıkları, uygulama öncesi kalınlıktan anlamlı olarak düşüktü (p 0.01). Takip süresinde 22 (%37.9) göze tekrarlayan enjeksiyonlar gerekti. İlk ve ikinci tedavi arasındaki süre ortalama 7.27±2.80 aydı. 14 gözde (%24.1) ortalama 2.6. ayda göziçi basıncı 21 mmHg üzerine yükseldi, bu gözlerden antiglokomatöz tedaviye cevap vermeyen 2’sine (%3.4) glokom cerrahisi uygulandı. Altı (%10.3) gözde ise katarakt gelişti, bunların 4’üne (%6.9) lens ekstraksiyonu yapıldı. Sonuç: Diabetik makula ödeminde intravitreal triamsinolon enjeksiyonu, gözlerin büyük bir kısmında OCT ile tesbit edilebilen anatomik düzelme ve erken dönemde görme artışı sağlamaktadır. En önemli komplikasyonları göziçi basınç artışı ve geç dönemde ortaya çıkan katarakt gelişimidir. Tedavinin uzun süreli etkinliğinin devam edebilmesi için tekrarlayan enjeksiyonlara gereksinim vardır.
Abstract
Purpose: To investigate the long-term efficacy and complications of intravitreal triamcinolone acetonide injection in diabetic macular edema. Materials and Methods: The study included 58 eyes of 39 diabetic patients with diffuse diabetic macular edema that failed to respond previous laser photocoagulation. 4 mg/ 0.1 ml intravitreal triamcinolone acetonide injection was administered. Best-corrected logMAR visual acuity, intraocular pressure were measured and central foveal thickness was obtained by optical coherence tomography before and at each visit after intravitreal injection. Lenticular status and complications were monitored. Differences among measurements were evaluated by FriedmanTwo-Way Analysis of Variance by Ranks. Spearman’s correlation was used for the analysis of relation between reduction of central macular thickness and visual acuity. Results: The mean follow-up period was 14,0±4,8 months (12- 26 months). The mean foveal thickness at initial examination was 709.90±295.14 μm. It was 282.81±138.03 μm, 323.23±199.62 μm, 443.19±253.16 μm, and 396.05±275.96 μm at 1, 3, 6 and 12 months after intravitreal triamcinolone injection respectively. The mean central foveal thickness which was obtained at each visit postoperatively was significantly different than the baseline measurement (p<0.001). Mean bestcorrected logMAR visual acuity improved significantly from baseline at the 1st, and 3rd months (p<0.05), but there was no significant change at the 6th, and 9th months (p>0.05). During the follow-up, 22 (37.9%) eyes received reinjections of intravitreal triamcinolone. The mean period between first and second injection was 7.27±2.80 months. Fourteen (24.1%) eyes developed intraocular pressure values higher than 21 mmHg after a mean period of 2.6 months and two (3.4%) of them required filtration surgery. Six (10.3%) eyes developed cataract and four (6.9%) of them required cataract surgery. Conclusion: In diffuse diabetic macular edema, intravitreal triamcinolone injection cause significant anatomical improvement demonstrated by OCT, and functional improvement within first 3 months. The most common complications are intraocular pressure elevation and cataract development in the long-term. In order to obtain permanent therapeutic effect, reinjections are necessary.