İntravitreal ranibizumab enjeksiyonu uygulanan diabetik maküla ödemli olgularda görme keskinliğini etkileyen faktörler

Factors associated with visual acuity after treatment of diabetic macular edema with ıntravitreal ranibizumab

Özet

Amaç: Diabetik maküla ödemi olan ve intravitreal ranibizumab enjeksiyonu uygulanan olgularda görme keskinliğini etki- leyen faktörlerin değerlendirilmesi. Gereç ve Yöntem: Diabetik maküla ödemi tanısı ile takip edilen 37 hastanın, intravitreal ranibizumab uygulanan 53 gözü çalışmaya dahil edildi. Yaş, cinsiyet, lateralite, diabet tipi ve süresi, diabet için alınan sistemik tedavi, eşlik eden hastalık- lar, takip süresi, enjeksiyon sayısı ve yapılış algoritması, enjeksiyon öncesi ve sonrası en iyi düzeltilmiş görme keskinlikleri (EDGK) not edildi. Spektral domain optik koherens tomografide (OKT) ödem tipi, enjeksiyon öncesi ve sonrası santral maküla kalınlığı (SMK), IS/OS ve ELM hasarı varlığı, ara yüzey bozukluğu, flöresein anjiografide (FA) perifer iskemisi değerlendirilerek bu faktörlerin görme keskinliği ile ilişkisi araştırıldı. Bulgular: Ortalama takip süresi 12.7±8.3 aydı. Enjeksiyon öncesi ortalama EDGK 0.74±0.77 logMAR, SMK 425.6±186 μm, son kontrolde EDGK 0.66±0.65 logMAR, SMK ise 332±154 μm idi. Spektral OKTde olguların %41.5inde sünger, %24.5inde kistoid, %34ünde mikst tipte ödem mevcuttu. Mikst tiplerin %20.8inde seröz maküla dekolmanı eşlik etmekteydi. Olgula- rın %52.8inde ISOS, %50.9unda ELM hasarı saptandı. ISOS hasarı (p:0.00) ve ELM hasarı (p:0.00) ile son görme keskinliği arasında negatif korelasyon mevcuttu. İnsülin kullanan olgularda, oral antidiyabetik kullananlara göre son görme keskin- liği daha iyiydi (p:0.011). Sonuç: Diabetik maküla ödemli olgularda ranibizumab enjeksiyonu sonrası görme keskinliğinde artış ve SMK değerlerinde azalma olmaktadır. Son görme keskinliğini olumsuz etkileyen en önemli faktör OKTde ELM ve ISOS hasarının olmasıdır. Ayrıca insülin kullanan hastalarda son görme keskinliğinin daha iyi olması bu hastalarda daha kontrollü kan şekeri dü- zeylerinin olması ile ilişkilidir.

Abstract

Purpose: To evaluate the factors associated with visual acuity after treatment of diabetic macular edema with intravitreal ranibizumab. Materials and Methods: 53 eyes of 37 patients with macular edema secondary to diabetic retinopathy were treated with 0.5 mg intravitreal ranibizumab injections and enrolled in the study. These patients were evaluated with LogMAR visual acuity, biomicroscopy, optical coherence tomography results including central subfield thickness and ISOS/ELM injury, age, gender, diabetes mellitus type, treatment and chronicty, follow up time, number of injections, injection algorithm, type of macular edema, peripheral ischemia on fluorescein angiography (FA). Results: Mean follow-up was 12.7±8.3 months. The mean logMAR visual acuity and central subfield thickness were 0.74±0.77 and 425.6±186 μm before injections and 0.66±0.65 and 332 ±154 μm after the injections. Macular edema types were 41.5% sponge, 24.5% cystoid, 34% mixed. Serous macular detachment was seen at 20.8% of eyes with mixed type macular edema. Of 53 eyes, 52.8% had ISOS and 50.9% had ELM defect. Visual acuity was better in patients using insulin than oral antidiabetic drugs. There was no statistically significant difference with visual acuity and macular edema type. Conclusion: Central subfield thickness decreased and visual acuity increased after intravitreal injection of ranibizumab in cases of diabetic macular edema. The most important factor associated with worse visual acuity was persistence of ISOS/ELM defect. In addition, better visual acuity in patients who were on insulin treatment was related with better metabolic control.