Dergiler / Retina-Vitreus / 2013 / Cilt: 21 - Sayı: 1
Diyabetik maküla ödemi tedavisinde intravitreal ranibizumab uygulamasının görsel başarıya etkisi
- Dergi
- Retina-Vitreus
- Sayfa
- 17–22
- DOI
- —
Özet
Amaç: Diyabetik maküler ödem tedavisinde intravitreal ranibizumab uygulanan olguların görsel ve anatomik sonuçlarını değerlendirmek Gereç ve Yöntem: Diyabetik maküla ödemi nedeniyle intravitreal (IV) ranibizumab uygulanan 28 hastanın 34 gözü retrospektif olarak incelendi. Tedavi öncesinde görme keskinlikleri (GK), biyomikroskopi, göz içi basıncı, optik koherens tomografi (OKT) ve fundus flöresein anjiyografi (FA) bulguları değerlendirildi. Bulgular: Çalışmaya alınan olguların16'sı kadın, 12'si erkek idi. Ortalama yaş 56.6±7.6 ortalama takip süresi 9.4±5.6 aydı. Grup 1 (18 göz) maküla ödemi için ilk tedavi olarak intravitreal ranibizumab enjeksiyonu yapılanlar, Grup 2 (16 göz) en az 3 ay önce maküla ödemi için grid ve/veya fokal lazer fotokoagülasyon uygulanıp yanıt alınamayan gözlerden oluşmaktaydı. Grup 1'de ortalama 2.1±0.9, Grup 2'de 2.1±0.8 ranibizumab enjeksiyonu uygulandı. Görme keskinlikleri enjeksiyon öncesinde Grup 1 de ortalama 0.67±0.52 logMAR, Grup 2 de 0.64 ±0.28 log MAR iken son kontrolde Grup 1'de 0.30±0.32 logMAR Grup 2 de 0.62±0.44 logMAR idi. İki grup arasında istatistiksel olarak anlamlı fark vardı. (p=0.03 Mann Whitney U testi). Her iki grupta da takiplerde santral maküla kalınlıklarında anlamlı azalma izlendi. Sonuç: Diffüz diyabetik maküler ödem gelişen olgularda intravitreal ranibizumab uygulamasında erken dönemde olguların önemli bir kısmında maküler ödemde azalmanın yanı sıra görme artışı veya stabilizasyonu sağlanmaktadır. Bu etki tedaviye primer olarak ranibizumab ile başlanan olgularda daha yüksek gibi görünmekle birlikte tedavinin etkinliğini değerlendirmek için uzun süreli ve olgu sayısı daha çok serilerle gereksinim vardır.
Abstract
Purpose: To evaluate the anatomical and functional outcome of intravitreal ranibizumab injection in diabetic macular edema. Materials and Methods: Thirty-four eyes of 28 patients treated with intravitreal ranibizumab for diabetic macular edema were retrospectively reviewed. Best corrected visual acuity (BCVA) determination, biomicroscopy, intraocular pressure, optical coherence tomography and fundus fluorescein angiography were performed before the treatment. Results: Sixteen patients were female and 12 were male. The mean age was 56.6±7.6 years and the mean follow-up time was 9.4±5.6 months. Group 1 consisted of 18 eyes with macular edema which was treated primarily with intravitreal ranibizumab injection and Group 2 consisted of 16 eyes with macular edema that had failed to respond to previous laser photocoagulation and were treated with intravitreal ranibizumab injection. The mean number of injections was 2.1±0.9 in group 1 and 2.1±0.8 in group 2. The mean logMAR BCVA was 0.67±0.52 in group 1and 0.64 ±0.28 in group 2 before the injections. BCVA improved to 0.30±0.32 in group 1 and 0.62±0.44 in group 2. The difference between the BCVA before and the injections was statistically significant. (p=0.03 Mann-Whitney U test). There was a significant central foveal thickness reduction in both groups. Conclusion: In the short term, the macular edema decreased and the visual acuity either improved or stabilized in the vast majority of patients with diabetic macular edema after intravitreal ranibizumab injection. Primary ranibizumab treatment seemed to be more efficient. Long-term studies with large case series are needed to determine the efficacy of this treatment.