Gebelikte distres durumunun prenatal bağlanmaya etkisi

Özet

Amaç: Gebelikte yaşanan distres durumunun prenatal bağlanmaya etkisini belirlemektir. Yöntem: Tanımlayıcı ve kesitsel türde gerçekleştirilen çalışma, Mart–Temmuz 2018 arasında bir Vakıf Üniversitesi Tıp Fakültesi Hastanesi Kadın Hastalıkları ve Doğum Polikliniğine başvuran 370 gebe ile gerçekleştirildi. Veriler, tanıtıcı bilgi formu, prenatal bağlanma ölçeği ve prenatal distres ölçeği kullanılarak elde edildi. Verilerin analizinde, frekans ve yüzde dağılım, ortalama, Kruskal- Wallis ve Mann-Whitney U testi ve Spearman korelasyon analizi kullanıldı. Bulgular: Gebelerin %82.9’u 18–35 yaş aralığında, %36.8’i primigravida idi ve %68.3’ü planlayarak gebe kalmış, %52.2’si eşi ile her zaman uyumlu, %70.8’i bu gebeliğinde aile desteği almış ve %30.2’si bu gebeliğinde problem yaşamıştı. Gebelerin prenatal bağ- lanma ölçek puan ortalaması 62.35±11.28, prenatal distres ölçek puan ortalaması 10.26 ± 5.18 idi. Her iki puan ortalamaları arasında negatif yönde zayıf ve ileri düzeyde anlamlı bir ilişki saptandı. Sonuç: Gebelikte yaşanan distres durumu, prenatal bağlanmayı olumsuz yönde etkilemiştir. Planlayarak gebe kalan ve ilk gebeliği olan, gebelikte sorun yaşamayan ve eşi ile her zaman uyumlu olan kadınların prenatal distres düzeyi anlamlı derecede düşük bulunmuştur. Prenatal bağlanma düzeyine, planlı gebe kalma ve eşi ile uyumlu olma durumu olumlu yönde etkili olmuştur.

Abstract

Objective: To determine the impact of distress experienced during pregnancy on prenatal attachment. Methods: This descriptive and cross-sectional study was conducted with 370 pregnant women who admitted to the Clinic of Gynecology and Obstetrics of Faculty of Medicine of a Foundation University between March and July 2018. The data were obtained by using introductory information form, prenatal attachment scale and prenatal distress scale. Frequency and percentage distribution, mean values, Kruskal-Wallis and Mann-Whitney U tests and Spearman’s correlation analysis were used for the analysis of the data. Results: Of the pregnant women, 82.9% were in the age group of 18–35, 36.8% were primigravida, 52.2% were always compatible with their partners, 70.8% got family support during this pregnancy and 30.2% had problems during this pregnancy. Mean scores of pregnant women in prenatal attachment scale and prenatal distress scale were 62.35±11.28 and 10.26 ± 5.18, respectively. There was negatively weak and significantly advanced correlation between two mean scores. Conclusion: Distress experienced during pregnancy affects prenatal attachment negatively. Prenatal distress level is significantly low in women who conceive intentionally and it is their first pregnancy, do not experience any problem and are always compatible with their partners. Planned pregnancy and compatibility with partner have a positive impact on prenatal attachment level.