On yıllık 660 ölü doğum olgusunun retrospektif analizi

Özet

Amaç: Kliniğimizde on yıllık sürede ölü doğum yapan 660 olguyu retrospektif olarak değerlendirmek. Yöntem: Kliniğimizde 10 yıllık sürede gerçekleşen 660 ölü doğum olgusu (grup 1) retrospektif olarak incelendi. Olgular anne yaşı, paritesi, prepartum tahmini gebelik haftası, yenidoğan ağırlığı, normal vajinal ve abdominal doğum oranı, sezaryen endikasyonları, fetal anomaliler, maternal hastalıklar yönünden değerlendirildi ve olgular canlı doğum yapan random olarak seçilen 660 gebe (grup 2, kontrol grubu) ile karşılaştırıldı. Sonuçlar: On yıllık sürede ölü doğum oranı %4.91 bulundu. Olguların %73.63'ü multipar, prepartum tahmini gebelik haftası 33.8±3.9 olarak bulundu ve %25.75'inin sezaryen ile doğum yaptığı belirlendi. Gebelikte görülen tüm hipertansif hastalıklar %33.78, gestasyonel diabetes mellitus %1.0 ve tip 2 diabetes mellitus %0.3 oranında bulundu. Ölü doğan fetusların %12.12'sinde fetal malformasyon saptandı. Gebeliğin indüklediği hipertansiyon grup 1 olgularında %33.78, grup 2'de %13.1 olarak bulundu (p<0.001). Sezaryen oranı grup 1'de %25.7, grup 2'de %46.21 olarak bulundu (p<0.001). Grup 1 olgularının %25.75'inin doğumunun sezaryen ile gerçekleştiği ve en sık sezaryen endikasyonunun dekolman plasenta (%12.87) olduğu saptandı. Ortalama yenidoğan ağırlığı grup 1'de 2121±1200g, grup 2'de 2828 ±979g olarak belirlendi (p<0.001). Tartışma: Çalışmamızda sık görülen ölü doğum nedenleri gebelikte görülen hipertansif hastalıklar , fetal anomaliler ve dekolman plasenta olarak saptanmıştır. Ölü doğum oranımız literatürden yüksek bulundu. Bölgemizde doğum oranımızın ve gebelik süresince düzenli takip altında olmayan gebelerin yüksekliği ve yüksek riskli olarak saptanan gebeliklere hizmet verecek merkezlerin yetersizliği ya da mevcut merkezlerin eksik tedavisi oranımızın yüksekliğini açıklamaktadır. Sonuç: Birincil ve ikincil merkezlerde antenatal bakım hizmetlerinin arttırılması ölü doğum oranını azaltabilir.

Abstract

Objective: The aim of this study was to analyze 660 stillbirth cases retrospectively during 10 years period. Methods: We evaluated 660 stillbirth cases (group 1) retrospectively during 10 years period in our clinic. Maternal age, parity, prepartum estimated gestastional week, birth weight, vaginal and abdominal delivery ratio, cesarean section indications, fetal anomalies, maternal diseases were evaluated and compared with 660 women (group2) who had given live births . Results: The ratio of stillbirth was 4.91% during ten years period. Multiparity was 73.63% in cases. Prepartum estimated mean gestasional week was 33.8 ±3.9 in stillbirths and 25.75% of women had undergone cesarean section. Gestasional hypertension 33.78%, gestasional diabetes mellitus 1.0%, and type II diabetes mellitus were 0.3% in group 1. Fetal abnormality was fo¬und 12.12% in stillbirths. Pregnancy induced hypertension ratio was in group 1 and group 2 33.78%, 13.18% respectively (p<0.001). Cesarean section ratio were 25.75% and 46.21% in group 1 and group 2 respectively (p<0.001). The most seen cesarean endication was abruptio placentae (%12.87) in group 1. Fetal anomaly ratio were 12.12% and 3% in group 1 and group 2 respectively (p<0.001). Mean birth weight were 2121±1200 g and 2828 ±979 in group 1 and in group 2 respectively (p<0.001). Conclusion: Gestational hypertension, fetal anomalies and placental abruption are the most common causes of fetal demise in our study. Our stillbirth ratio is higher than literature. High delivery rate, inadequacy of pregnant visits, inefficiency of antenatal care centers for high risk pregnant patients can increase ratio in our region. Improvement of antenatal care units in primary and secondary health centers may decrease our stillbirth ratio.

Anahtar kelimeler: Ölü doğum,Hipertansiyon, gebeliğe bağlı,Geriyedönük çalışma