Dergiler / Mikrobiyoloji Bülteni / 2014 / Cilt: 48 - Sayı: 4
Mersin ili kan donörlerinde flavivirus seroepidemiyolojisi
- Sayfa
- 606–617
- DOI
- —
Özet
Çeşitli arthropod vektörler ile bulaşan flaviviruslar arasında Batı Nil virusu (West Nile virus, WNV), kene kaynaklı ensefalit virusu (Tick-borne encephalitis virus, TBEV) ve Deng virusu (Dengue Virus, DENV), tüm dünyada endemik bölgelerde en yaygın olarak izlenen ve önemli halk sağlığı sorunu oluşturan etkenlerdir. Bu seroepidemiyolojik çalışmada, flavivirus aktivitesi konusunda sınırlı veri bulu- nan Mersin ilinde sağlıklı kan donörlerinde DENV, WNV ve TBEV antikorları, çeşitli serolojik testlerle değerlendirilmiştir. Mersin Üniversitesi Sağlık Araştırma ve Uygulama Merkezi Kan Merkezine Ağustos 2010-Nisan 2011 tarihleri arasında kabul edilen, toplam 920 kan donöründen (tümü erkek; yaş aralığı: 18-63 yıl, yaş ortalaması: 35.17 ± 9.56 yıl) alınan serum örnekleri, bilgilendirilmiş onam sonrası çalışmaya dahil edilmiştir. Tüm örnekler DENV IgG ve IgM açısından ticari bir ELISA yöntemiyle taranmış; pozitif örnekler indirekt immünofloresans (IIFT) yöntemiyle sarı humma virusu (Yellow Fever virus, YFV) IgG, TBEV IgG ve IgM ve ELISA ile WNV IgG yönünden test edilmiştir. Tüm pozitif örneklere ayrıca WNV plak redüksiyon nötralizasyon testi (PRNT) uygulanmıştır. TBEV pozitif örnekler de PRNT yöntemiyle antikor özgüllüğü yönünden değerlendirilmiştir. DENV IgM pozitif örnekler, DENV NS1 antijeni ve IgM/ IgG antikorları yönünden ticari bir immünokromatografik yöntemle çalışılmıştır. İncelenen örneklerin %0.9 (8/920)’unda DENV IgM, %16.6 (153/920)’sında ise DENV IgG seropozitifliği tespit edilmiştir. Bir örnekte eşzamanlı IgM ve IgG pozitifliği izlenmiştir. Reaktif örneklerin %85.6 (137/160)’sında PRNT ile WNV nötralizan antikorlarının varlığı saptanmıştır. Örneklerin %0.43 (4/920)’ünde DENV IgM pozitif veya sınırda pozitif olarak bulunmuş; ancak tüm örnekler NS1 antijeni ve alternatif antikor testinde negatif sonuç vermiştir. WNV PRNT negatif olan ve DENV ve TBEV IgG IIFT’de pozitif olan iki örnekte TBEV PRNT ile negatif sonuç alınmıştır. WNV ve TBEV PRNT testleriyle negatif bulunan toplam 19 örneğin 7 (%30.4)’sinde DENV IgG sınırda pozitif, 6 (%26.1)’sında DENV IgG pozitif, 6 (%26.1)’sında ise DENV IgG pozitifliği ile diğer çeşitli flaviviruslara karşı pozitiflik izlenmiştir. Sınırda pozitif olarak saptanan örnekler değerlendirme dışında bırakıldığında, toplam 12 örneğin (12/920, %1.3), DENV veya antijenik olarak benzerliğe sahip flaviviruslara maruziyeti temsil ettiği sonucuna varılmıştır. Elde edilen bulgular, çalışma grubunda flaviviruslara karşı izlenen seroreaktivitenin en önemli nedeninin, %14.9 (137/920) oranında saptanan WNV enfeksiyonlarına bağlı olduğunu göstermektedir. İncelenen örneklerin %2.5 (23/920)’inde ise WNV ve TBEV dışı flavivirusların dolaşımına işaret eden ilk epidemiyolojik veriler elde edilmiştir. WNV, bölgede izlenen nedeni bilinmeyen ateşli hastalık veya nöroinvazif viral enfeksiyonlarda ayırıcı tanıda dikkate alınmalıdır.
Abstract
Among the vector-borne flaviviruses, West Nile virus (WNV), tick-borne encephalitis virus (TBEV) and Dengue virus (DENV) constitute the most frequently-observed pathogens with significant public health impact in endemic regions throughout the globe. This seroepidemiological study was undertaken to investigate human exposure to DENV, WNV and TBEV, as well as other flaviviruses via various serological assays in the Mediterranean province of Mersin, Turkey, where scarce data is currently present for the circulation of these agent. A total of 920 sera were collected after informed consent from asymptomatic blood donors (all were male; age range: 18-63 yrs, mean age: 35.17 ± 9.56 yrs) were taken between August 2010 and April 2011. All samples were initially screened via a commercial ELISA kit for DENV IgM and IgG. Reactive samples were further evaluated via commercial indirect immunofluorescence tests (IIFTs) for yellow fever virus (YFV) IgG, TBEV IgG and via ELISA for WNV IgG. Moreover, presence of neu- tralizing antibodies were investigated in all reactive samples via plaque reduction neutralization (PRNT) assay for WNV, whose activity has been detected previously in the region. Samples interpreted as posi- tive for TBEV IgG were further evaluated for specificity by TBEV PRNT assay. DENV IgM reactive samples were also assessed for NS1 antigens and IgM/IgG antibodies via a commercial immunochromatographic assay (ICA). DENV IgM and IgG antibodies were detected in 0.9% (8/920) and 16.6% (153/920) of the samples, respectively. One sample was simultaneously positive for IgM and IgG. WNV PRNT revealed positive results in 85.6% (137/160) of the reactive samples, which indicated frequent WNV exposure and frequent development of cross-reactions in the screening assay. Positive or borderline DENV IgM reactivity was identified in 0.43% (4/920) of the samples, which remained negative for NS1 antigen and antibodies in the ICA. Antibody specificity in two samples, positive for DENV and TBEV IgG in IIFT could not be confirmed by TBEV PRNT. A total of 19 reactive samples (19/920, 2.1%), that comprise seven borderline and six positive DENV IgG positivities as well as six samples with IgG positivity for different virus combinations remained negative after DENV confirmatory and WNV/TBEV PRNT assays. When the samples with borderline results were omitted from the evaluation, 12 samples (12/920, 1.3%) were considered to represent exposure to DENV or an antigenically-similar flavivirus. These findings indicated the activity of and frequent exposure (137/920, 14.9%) to WNV, as previously suggested in the study region. In 1.3% of the samples, probable exposure to DENV or other flaviviruses was revealed and this requires further serosurveillance efforts. WNV must be considered in the etiology of febrile diseases or viral neuroinvasive infections of unexplained etiology in the study area.